Yn dyn hert dêr sit in krêft

Op Facebook vond ik dit mooie Friese gedicht, geschreven door Jan van der Meer. Een gedicht welke zeker de laatste weken echt bij mij past. Want ook al ben ik natuurlijk nog niet over dit nare bericht heen, het zijn wel de mensen om mij heen welke mij de kracht geven om door te gaan. En precies dit verteld dit mooie onderstaande gedicht.

Ook heb ik van mijn man een mooie camera op mijn verjaardag gekregen, waarmee ik nu probeer om elke dag mooie foto’s te maken van iets waarvan ik op dat moment geniet. En dus heb ik mijn Instagram maar weer eens in gebruik genomen, welke precies de plek is om de mooie foto’s te tonen.

Hier een paar foto’s van geniet momenten. Geniet momenten, welke misschien in jullie oren apart klinkt, maar het is op dit moment één van die dingen welke mij op de been houden in deze bizarre tijd. Doe ik dit niet, dan gaat mijn hoofdje naar beneden, ik moet mij ergens op focussen. In tussen is er hulp onderweg zeg maar, hulp waardoor ik hopelijk beter om kan gaan met het nare bericht welke de pijnarts ons moest geven.

Yn dyn hert dêr sit in krêft

Yn dien hert sit een kreft

Deel Carpe diem

Carpe diem

In 1992 gleed ik simpelweg uit, en zakte ik door mijn knie, waarna achteraf bleek dat de knieschijf uit de kom was geweest. Eerst werd er een brace om mijn knie gedaan, zodat de knieschijf in de kom zou worden gehouden. Hiernaast kreeg ik fysiotherapie. Maar mijn knieschijf bleef geregeld uit de kom gaan, waardoor ik een erg pijnlijke en dikke knie bleef houden. In 1993 besloot de orthopeed dat hij de knieschijf vast wilde zetten d.m.v. een operatie. Hierna kreeg ik 6 weken lang een spalk gips. Maar i.p.v. beter ging het slechter. Elke keer wanneer we weer meer gingen belasten, werd de knie weer enorm op. De orthopeed dacht dat de oorzaak lag in de krammen welke nog in mijn knie zaten, zodat deze krammen de ontsteking verschijnselen zouden veroorzaken. Maar na een kijkoperatie bleek mijn bindvlies enorm verdikt te zijn, en kreeg ik de diagnose Posttraumatische dystrofie, welke later verspreidde over mijn gehele been. Na veel therapie, medicatie en revalidatie verspreidde de Dystrofie in 1998 naar alle vier ledematen, en later na een revalidatie in 2011 verspreidde de Dystrofie naar mijn billen, wat eerst Ischias was veranderde later in CRPS. In 2015 stuurt het zenuwstelsel mijn blaasspieren verkeerd aan, waardoor het ’s nachts helemaal verkeerd gaat. Dit laatste vind ik heel erg, omdat nu je vrouwelijkheid wordt aangetast. En dan denk je alles te hebben gehad, maar anno 2016 verspreid de pijn na Gordelroos in het gezicht in mijn hoofd, en kamp ik dagelijks met erge hoofdpijn. Door de lieve mensen om mij heen blijf ik dagelijks de genietmomenten zien, en voor hun probeer ik een positieve instelling te houden, wat mij aardig lukt. Het is wel letterlijk elke dag een gevecht, waardoor ik nu leef ik per dag. Daarom heb ik mijn website ook de naam Carpe diem gegeven, wat letterlijk betekend, pluk de dag!

2 gedachten over “Yn dyn hert dêr sit in krêft

  • 7 juni 2017 om 18:30
    Permalink

    Leave Tea,
    Wat een schitterende en gevoelige foto’s!
    En Lara….wat lief!
    Kracht toegewenst en de juiste hulp en ik ‘denk’ aan jullie.
    Liefs….Christien

  • 9 juni 2017 om 09:52
    Permalink

    Lieve Christien, Dank je wel voor je lieve berichtje! x Tea

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*