Wat is nu echt belangrijk

Bij terugkomst van de pijnarts ben ik echt moe. En het eerste wat ik straks doe is na het eten dan ook even op bed. De elektrische deken aan, lekker warm voor mijn spieren, en dan even niets. Even niet nadenken, even niets. Maar om even de gedachten ergens anders te hebben begon ik wat te lezen in de wordpress blogs van anderen, en toen zette de blog van Jacoline mij echt aan het denken. Een stof tot nadenken welke ik echt even van mij af moet schrijven. Jacoline had even een time out gehad om even alles op een rijtje te zetten, wat naar mijn idee voor vele mensen niet verkeerd is om af en toe te doen. Zeker in moeilijke tijden, wanneer het allemaal even niet wil. In tijden dat ik nu echt denk dat ik net als Jacoline op de automatische piloot leef. Niet mijn hele leven, maar wel wat betreft van het steeds maar weer een andere behandeling proberen.

Het laatste drie kwart jaar 

Want het laatste drie kwart jaar ben ik lichamelijk gewoon weer achteruit gegaan. Door een stom ongelukje en daarna de blokkade is mijn hele zenuwstelsel op de hobbel geslagen, waardoor de Dystrofie steeds actief is. Waardoor de pijn zenuwpijn is geworden, over mijn hele lijf. En het laatste drie kwart jaar lijk ik alleen maar bezig te zijn wat dit betreft om te overleven, om de pijn te overleven. Want oh wat duren de dagen lang het laatste drie kwart jaar. Ik maak dit laatste rood omdat ik sindsdien echt het gevoel heb op de automatische piloot te leven. Van het steeds weer iets anders proberen om de erge zenuwpijn te onderdrukken. En hier ben ik zo moe van. Want stel je in gedachten eens voor om constant hele dagen met je billen en bovenbenen op verkrampte spieren te zitten? Zeg nou zelf….dit is toch geen doen? En dan is het lijkt mij logisch dat je blijft zoeken naar een behandeling welke die verkrampte spieren en de zenuwpijn over het hele lijf zal onderdrukken. 

En ik denk dan logisch na, waarom lijkt niets bij mij aan te slaan? Want ik doe er echt alles aan, alles! Ik zoek ontspanning, waardoor ik hoop rust te vinden. Maar mijn lichaam, of eigenlijk mijn zenuwstelsel, gaat zijn eigen weg.

Van de week zei iemand tegen mij, of schreef iemand mij eigenlijk, heb jij hier wel eens aan gedacht? Ik ging gelijk opzoeken in Google wat ze bedoelde. En ik dacht, verdomd, het lijkt er wel erg veel op. En dan begin je te twijfelen, en kijk je terug in al die jaren dat ik nu Dystrofie hebt. Slaat hier om niets bij mij aan? Stuurt hier om mijn zenuwstelsel meer en anders dingen verkeerd aan dan bij een andere CRPS patiënt? Voor nu wil ik er even niet meer over kwijt, en eigenlijk wil ik er niet meer aan denken, maar wel dat het mij aan het twijfelen heeft gebracht.

Wel heb ik de vraag vanmorgen bij de pijnarts assistente neergelegd, want de pijnarts was op vakantie. Ze heeft in ieder geval aandachtig geluisterd, en dit scheelt al een stuk! En ik geloof dat ze mij goed begreep. Ze heeft er een notitie van gemaakt voor de pijnarts. En hopelijk gaat hij er induiken wanneer hij fris en fruitig terug komt van zijn welverdiende vakantie.

Ander goedje

Maar er was meer spannend vanmorgen. Want de pijnarts heeft een ander goedje gezocht en hopelijk gevonden, wat hopelijk de zenuwpijn zal verminderen. Dit goedje versterkt de kracht van de morfine, en het goedje heeft de naam Catapressan. En heeft misschien de eerste dagen als bijwerking dat mijn bloeddruk lager kan zijn dan normaal. En nu ik dit weet kan ik er eventueel rekening mee houden dat dit kan gebeuren, maar het hoeft niet te gebeuren. Maar mocht het wel gebeuren, dan gaat het weer over. Als het goed is verneem ik donderdag verbetering van de pijn, en dit hoop ik zo enorm!! 

Belangrijk

Verder heeft de blog van Jacoline mij nog meer aan het denken gezet. Nu ik zo moe ben van alles moet ik gewoon even wat meer aan mij zelf denken, en de energie welke ik heb steken in dingen en mensen welke echt belangrijk voor mij zijn! Zoals mijn lieve man , de mensen welke er altijd voor mij zijn, en dit zijn zeker weten mijn lieve zus en zwager .Plus nog een aantal mensen welke er altijd voor mij zijn , en als je diep in je hart kijkt, dan weet je wel wie ik bedoel.

En verder is het fingers crossed dat deze keer de versterking van dit goedje Catapressan bij de morfine in zal werken! Donderdag is voor mij D Day!

 

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.