psycholoog

2 posts

Laat je hart spreken

Shut up and just listen to our hearts

De afgelopen weken waren voor ons allebei roerige weken. Roerige weken omdat 3 vestigingen waar mijn man jaren lang gewerkt heeft je van de ene op andere dag op slot moet doen. Weken welke je niet in de koude kleren gaan zitten. Weken waar in je samen dit moet verwerken en in de zelfde gang een weg moet zoeken om verder te gaan. Weken waarin je snel moest schakelen en dus al gauw duidelijk werd dat als je naar je hart luistert de juiste weg word gevolgd.

De helende kracht van acceptatie

Ik ben al aardig ver in het boek van Annemarie Postma, en langzaam aan kan ik mij in heel veel teksten van haar boek vinden. Zoals dat wij westerlingen altijd en overal de controle over willen hebben, controle over ons leven, controle over de dingen hoe we het gaan doen, maar het is gewoon zo dat je niet overal de controle over kan hebben. Want sommige dingen overkomen je gewoon. Zoals ons 2 weken geleden het zo maar overkwam dat het immens grote bedrijf waar mijn man werkte failliet ging. Zo maar ‘pats’ zit je in een situatie waarvan we tijdens onze vakantie halverwege juli nog geen weet van hadden! Het ene moment heb je dus een zorgeloze vakantie en na thuiskomst heb je 2 weken later ontslag. Eigenlijk niet te bevatten! Zo zie je maar, je kan de controle over je leven niet hebben, want zo maar uit het niets overkomt je dit. En daarna moet je toch weer een weg vinden om verder.

Wat ik ook enorm in het boek herken is dat jij je hart moet volgen. Wij westerlingen hebben altijd geleerd te luisteren naar ons verstand, maar in dit boek word je eigenlijk verteld dat je moet leren te luisteren naar je hart En als ik diep nadenk heb ik dit in de meeste gevallen ook altijd gedaan. Om een voorbeeld te noemen, als ik een nieuwe thuiszorg medewerkster kreeg wist ik vaak al tijdens de eerste ogenblikken of de klik er was of niet. En je kon er echt de klok op gelijk zetten, want mijn 1e gevoel (zoals ik het altijd noemde) had gelijk. Al is dit denk ik eerder je intuïtie, en daarna spreekt je hart ♥ Je kunt volgens dat boek ook leren vanuit je hart te spreken door een aantal vingers op je hart streek te leggen, en dan als het ware met je gevoel naar je hart gaan, en dan komt het antwoord vanzelf. 

De helende kracht van acceptatie heb ik ‘nog’ niet echt helemaal gevonden, maar ik ben denk ik op de goede weg. Waar ik mij nog niet helemaal in kan vinden is dat er in het boek staat dat je alles los moet laten en dan vooral dit laatste, dat je niets wilt veranderen, gewoon het accepteren zoals het nu is. Ik vraag mij dan af: Hoe kan ik in vredesnaam nu accepteren dat die enorme zenuwpijn over mijn hele lijf er is!

Ik heb dit ook besproken met mijn psycholoog, haar antwoord was dat ik niet anders kan dan het te accepteren. Want het is er. Kan je op dit moment er iets aan veranderen? vroeg de psycholoog. Nou nee was mijn antwoord. Dan zit er niets anders op dan het te accepteren, je kan niet anders op dit moment, zei de psycholoog. En ik weet dat ze gelijk heeft, het constant vechten tegen de zenuwpijn kost ook onnoemelijk veel energie, en ik kan er op dit moment inderdaad ook niets aan veranderen. Maar volgens het boek moet je helemaal niets willen veranderen, alles van je lijf en leven accepteren zoals het nu is. Pas dan ervaar je de kracht van het los laten. Tenminste zo begrijp ik het boek tot nog toe. En dus komt mijn volgende vraag, ik mag dan ook niets veranderen aan de pijn? Ik mag bijvoorbeeld niet het Ketamine infuus proberen om de pijn hopelijk te verminderen? Dit is dus een punt waar ik mij dus nog niet in kan vinden. En ik denk dat dit laatste er ook niet mee bedoeld word. Ik denk dat er mee bedoeld word dat ik mijn ziekte moet accepteren bij mijn leven zoals het nu is. Dat hier naast mijn gevoel zegt dat ik voor de zenuwpijn bijvoorbeeld het Ketamine infuus kan proberen staat los van de acceptatie van mijn ziekte, denk ik. Het is in ieder geval wel een boek waar ik veel van leer, door een andere kijk op mijn leven te nemen, en mijn hart te volgen. 

CRPS vereniging

Gisteren kreeg ik het boekje van de CRPS vereniging binnen, en dit keer stond er echt waardevolle informatie in! Waaruit ik een paar onderwerpen uit pik.

De voorzitter vertelde over dat er in mei het Wereld Pain Congress van World Institute of Pain is gehouden in Maastricht. Waar 1700 pijnbehandelaars aanwezig waren uit de gehele wereld.

Er werd bijvoorbeeld ook een heel interessante lezing gehouden over een mogelijk pijn gen. Ik citeer: ‘En misschien is er een gen dat bepaalt dat je wel of geen chronische pijn krijgt. Het staat nog in de kinderschoenen, maar biedt wellicht later mogelijkheden om meer per patiënt te kijken welke zorg die krijgt. Dit is belangrijk om bijvoorbeeld bij chirurgische ingrepen te weten wie wel  of geen pijn zal gaan ervaren en daarop vooraf en achteraf, dus een goede behandeling te hebben. Pijn is dus niet ‘eigen schuld’ zei een van de sprekers, maar wordt mogelijk mede bepaald door erfelijkheid en genen.’

Wat voor mij persoonlijk dan weer interessant is, was de bijeenkomst in Chicago. Ik citeer weer een stukje: ‘In Chicago was de CRPS Core Data Set bijeenkomst (ofwel de gegevens krijgen die er echt toe doen en die gebruikt kunnen worden voor wetenschappelijk onderzoek) De Core Data Set gaan erover wat de ‘key questions’ zijn, de belangrijkste vragen die beantwoord moeten worden met betrekking tot CRPS en wat uitkomsten zijn van behandelingen. Voor verder onderzoek gaat het om; welke sub typen er van CRPS zijn zoals met snelle en enorme uitbreiding van CRPS naar meerdere ledematen, dystonie, en andere storingen of symptomen die op de voorgrond staan. CRPS kan er bij patiënten namelijk heel verschillend uitzien en hebben wellicht qua groepen een andere benadering/behandeling nodig.’

Dit is namelijk bijna de 1e keer dat ik echt zo expliciet lees dat CRPS kan uitbreiden naar meerdere ledematen. Er werd eerder wel over geschreven, maar vaak maar met een paar woorden. Vroeger was er namelijk helemaal nog niets over bekend hoe het nou kan dat CRPS uitbreidde naar meerdere ledematen. En nu word er onderzoek gedaan naar snelle en enorme uitbreiding van CRPS. Dit is al weer een vooruitgang toch?

Ook stond er in het CRPS blad geschreven ‘dat zo’n 20 CRPS experts uit Europa , USA, Canada bij elkaar waren tijdens een meeting om een gezamenlijk na te gaan of er geen consortium kon komen zoals TREND is geweest maar dan internationaal, voor gezamenlijk onderzoek. Dr. Bennet was de eerste arts in Amerika die zo’n 20 jaar geleden ging samenwerken met patiënten en waaruit de RSDSA is ontstaan. Hij gaf aan dat ondanks zoveel inspanningen van zoveel onderzoekers in de hele wereld, er nog maar weinig bekend is over CRPS en de behandelmogelijkheden toch helaas nog steeds beperkt zijn. En dat dat een triest gegeven is en dat samenwerking het mogelijk wel een stap verder brengt.’

‘Nu nog van belang dat ze gaan samenwerken, over landgrenzen heen en in  elk geval met meerdere instituten. Ieder weet dat het belangrijk is, maar zoals altijd zijn er wel verschillende belangen van personen, instituten en wellicht ook mogelijkheden in een land om bepaalde onderzoeken te doen. Voor 1 juli zouden de experts aangeven wie al in principe mee gaat doen met het consortium. Laten we hopen dat het er veel zijn en er nog meer bijkomen, dat veel landen meedoen en dat veel patiënten worden betrokken op een zelfde wijze zodat er echt een slag geslagen kan worden.’

Het zou mooi zijn voor alle CRPS patiënten dat er zo’n consortium aan experts komt! Vergeet alle redenen waarom het niet zou lukken

 

Even huilen mag, maar dan moeten we ook weer verder zien!

Dit waren bijna de laatste woorden van mijn lieve moeder . “Even huilen mag, want tranen moeten de buik uit. Maar dan moeten we ook weer verder zien!”

Want een week geleden overkomt het ons toch!

Je hebt financieel een goed leven, en je denkt dat jou dit niet overkomt. Een goed bedrijf, een immens groot bedrijf van 1200 man. Maar toch overkomt het je. Van de één op andere dag krijg je te horen dat het bedrijf waar je werkt failliet is. Een bedrijf waar je 16 jaar lang met veel plezier gewerkt hebt. Het overkwam mijn man. En dan moet je van de één op andere dag 3 vestigingen op slot doen samen met een handlanger van de curator. Dit gaat je niet in de koude kleren zitten! En hoe je hier mee om gaat is ook een vak apart. Want hoe ga je om met zo’n grote tegenslag?

Een ieder doet het op zijn eigen manier. Zo ook wij. “Wij”, want je zit er samen in. Samen moet je een weg vinden in het omgaan met zo’n grote tegenslag. Er voor elkaar zijn, samen het verdriet verwerken, want ik zal je vertellen dat het een grote impact op je heeft wanneer je een collega huilend het bedrijfspand ziet verlaten.

Het maakt je eerst onzeker, want niets is meer zeker. Ook mij maakte het onzeker. Maar je moet weer verder. Even huilen mag, maar dan moet je ook weer verder zien. Wat zijn nu mijn mogelijkheden? Gelukkig hebben we hier een weg in gevonden, om verder samen de strijd aan te gaan! Maar niet alleen, want hoe enorm veel mensen naar je toe komen om je even een hart onder de riem te steken. Geweldig! Via deze weg, nogmaals bedankt lieve mensen! Nog meer een reden om door te vechten! We komen er wel, ook al zijn we er nog….niet.

Van de week zei iemand tegen mij. “Naast die positieve man staat een sterke positieve vrouw.” En deze uitspraak heeft mij zo goed gedaan. Want even twijfel je, even dacht ik, wat kan ik nu betekenen in dit hele verhaal? Ik ben ziek, en lijk alleen maar in de weg te staan door niet veel te kunnen. En dit frustreert je, en word je onzeker van. Je denkt dat een gezonde vrouw het beter kan, beter kan helpen…. Maar door deze opmerking kwam weer een oerkracht in mij boven! Want ook al kan ik niet veel, ik kan heel veel betekenen door krachtig naast mijn man te staan. Alleen al door “te luisteren en mee te denken!”

Het heeft logisch ook invloed op….

Het heeft logisch ook invloed op de pijn. De pijn was al erg veel, maar de spanning van de afgelopen week maakt het er ook niet beter op. Toch ook spanning hoort bij het leven, en ook hier moet je een weg in vinden.

De pijnarts heeft afgelopen week laten weten dat hij toch nog wil afwachten. Dit omdat mijn lijf al genoeg heeft meegemaakt de laatste tijd. Eerst een proef blokkade waardoor mijn zenuwstelsel op hol is geslagen, toen een echte blokkade, en daarna de ophoging van de morfine. Het lijf moet dit ook allemaal verwerken. 15 september heb ik weer een afspraak met de pijnarts, en dan kunnen we weer verder zien wat te doen aan die ellendige zenuwpijn over mijn hele lijf. De pijnarts heeft wel laten weten dat een Ketamine infuus wel samen kan met de morfinepomp. Dit is mooi om te horen aangezien ik heb gehoord van de pijnconsulente dat het Ketamine infuus een vrouw met zenuwpijn in beide benen wel helpt. Hier uit zullen jullie begrijpen dat ik mijn keuze heb gemaakt. Want als de pijnarts 15 september al zegt dat ik het Ketamine infuus mag proberen, dan doe ik dit. Mijn man en ik hebben dit samen goed besproken, en dus ga ik hier voor als het kan!

Handvatten pakken

En in tussentijd moet je de handvatten pakken waardoor je wel ietsje lekkerder in je vel komt. En dus had ik verleden week weer Shiatsu therapie samen met Haptonomie. Dit keer behandelde Anja mijn hele lijf met Shiatsu en Haptonomie. En wat ik toen ervoer is bijna niet te beschrijven. Door er aan toe te geven en in gedachten haar hand te volgen welke over mijn hele lijf gaat voelde ik mij echt ontspannen! En dit heb ik zo lang als ik ziek ben nog nooit ervaren! En mijn lijf bleef na de behandeling ook nog 2 uur ontspannen. Hoe kan dit vroeg ik mijn therapeut Anja? Wat heb je gedaan waardoor ik nu zo ontspannen ben? Tja zei ze, een beetje Shiatsu met Haptonomie, en een beetje a la Anja. Nou ja het maakt eigenlijk niet uit hoe het kan, want soms kan je niet weten of verklaren hoe het kan, het belangrijkste is dat het werkt! 🙂 Meer informatie hier over? Hier de website van Anja Boender http://www.anjaboender.nl/

Verder ben ik nog steeds aan het lezen in het boek van Annemarie Postma, waar ik echt veel aan heb qua acceptatie van alles. En ik ben aan het kleuren geslagen in het boek “kleuren voor volwassen” en aan het tekenen “Zentangle” Echt iets wat even je gedachten van alles afhaalt.

De therapie met de psycholoog van het pijnteam is even stopt gezet door de psycholoog. De therapie met de lampjes welke ik moest volgen haalde niet de spanning naar beneden zei de psycholoog. En dus is er iets wat boven de spanning uitkomt, en dit is de vele zenuwpijn. Volgens de psycholoog moet eerst de pijn iets naar beneden, en dan kunnen we verder met de therapie.

En dus is de enige mogelijkheid om hier door heen te komen, om hoop te houden. Hoop op verbetering. En hoop moet je nooit verliezen, want dan verlies je ook je zelf!