Gedicht

19 berichten

Zo maar in eens..

Zo maar in eens,
gebeurd er iets vreemds.
Hoofdpijn, erger, niet te verdragen,
ik kijk omhoog en ga mij weer afvragen?
Hoe jij mijn lichaam zo op hol kan slaan,
en nu zonder te vragen ook mijn hoofd is aangedaan.
Het laatste stukje in mijn lijf knapt bijna uit elkaar,
niet te snappen, niet mee om te gaan, zo raar.
Arteriitis Temporalis, een vreselijke grap,
geeft mij deze keer een genade trap.
Zo’n trap dat ik van top tot teen lig geveld,
erg moe, veel pijn en uitgeteld.
Blijven hopen op een goed eind,
dat het deze keer toch echt wél verdwijnt.
Ik kijk omhoog elke morgen weer,
en blijf hopen en vragen?
want dit laatste is echt niet meer te dragen.
Maar plots bekruipt mij het gevoel van kracht van boven af,
het gevoel of je voor even mij een hand gaf.
Ik weet je bent er niet maar ook weer wel,
en als ik mijn ogen sluit zie ik je naast mij in een tel.
“Je kan het meid, dit weet ik toch!
alleen de sterken blijven over, weet je nog?”
Langs mijn oog gaat een traan,
want ik zie jou mijn lieve mem zo met de rollator staan.
Een glimlach verschijnt op jou gezicht,
en langzaam verdwijn je in het zonnemaan licht.
Als of je voor heel even bij mij bent

Leef en lach binnen wat je kan, maak met de allerliefsten om je heen er het beste van!

Ik lach…. maar ik heb pijn,
we weten het omdat we er elke dag midden in zijn.
Maar willen we het eigenlijk wel laten weten?
of dit het liefste vergeten?
Dit laatste zou het mooiste zijn,
weg van 24/7 zenuwpijn.
Maar we moeten er mee leven,
en naar een beter leven streven.
Lach en leef binnen wat je kan,
en weet wat je bereiken kan dan.
Een leven met veel minder irritatie,
van het steeds maar weer uitleggen van een situatie.
Van een zenuwpijn welke niet zal worden begrepen,
en door de wereld het liefst word vergeten.
Pijn word het liefste niet gezien,
ook al brand je van binnen met een dikke tien.
Mensen zien je het liefst positief in het leven,
en horen het liefst niet dat jou 24/7 zenuwpijn word gegeven.
Er mee om gaan is voor de buitenwereld een moeilijk feit,
dus houd op met die strijd.
Begrepen worden zal zenuwpijn niet,
gewoon omdat je het doodgewoon niet aan de buitenkant ziet!
En dus leef en lach binnen wat je kan,
en maak met de aller liefsten om je heen er het beste van!

Geschreven door: Carpe diem met CRPS ♥

Believe in the power that is in you

Zie naar de mogelijkheden naar wat je kan

CRPS, onvoorspelbaar,
elke seconde, elke minuut, altijd weer die pijn daar.
Niet af te zien van buiten,
maar van binnen huil je tranen met tuiten.
Aan de buitenkant niets te zien,
pijn van binnen met een dikke tien.
De buitenwereld zal het toch niet snappen,
en door het uit te leggen zal je ook niet opknappen.
Vindt een weg naar te zien wat je nog wel kan,
en trek van daaruit jou plan.
Echt dit werkt zo veel beter dan,
het uitleggen van.
Een pijn die niet is te begrijpen,
en ook niet is te vergelijken.
Jij bent zo mooi en van binnen uniek,
ook al ben je ziek.
Verspil dus je energie niet aan uitleggen van,
maar zie naar de mogelijkheden naar wat je kan.It's learning to dance in the rain

Wat mij kracht geeft

Soms denk ik dat ik niet meer verder kan in deze hel,
veel pijn in alle 4 ledematen, red ik het wel?
Pijn welke als ongewilde gast uitbreid  en blijft,
waardoor spieren verkrampen en elk spiertje verstijft.
Maar dan doe ik mijn ogen dicht en kijk om mij heen,
en zie de lieve mensen om mij heen.
Zij zijn het welke mij kracht geven,
in het voor mij pijnlijke leven.
Ja zij houden mij op de been,
en dankzij hun ga ik nergens heen.
Ik omarm ze en dankbaar ben ik echt,
zij zijn diegenen waardoor ik door vecht.

Home is where love begins

Soms denk ik heel even terug….

Soms lees ik wel
“ik wil graag terug naar mijn leven zonder pijn”.
Ja denk ik dan, wat zou dit wat zijn!
Ik denk heel diep na, en nog dieper,
ik geef zelfs mijn hersenen nog een opzwieper.
Maar ik weet het niet meer,
hoe ik ook denk, keer op keer.

Wel zie ik mij zelf nog dansend op de dansvloer staan,
Oh wat mocht ik dit graag doen, denk ik aan.
Of mijn werk als verkoopster in de bakkerij,
dit was echt de baan op mijn lijf geschreven voor mij.

Maar weet je wat het is?
dit is pas de tijd die ik mis.
De vrienden van toen? waar ik me nu dus enorm in vergis.
want velen van hen zijn het die ik mis.
De collega’s van toen? die zie ik helemaal niet meer,
als ik zo toch mijn leven relativeer.

Weet je dat de mensen welke nu in mijn leven zijn,
veel waardevoller zijn in mijn leven nu mét pijn.
Want deze mensen zijn gebleven,
ondanks hoe ik nu ben, met pijn, in mijn leven.
De pijn is niet leuk en mijn leven is vaak een hel,
maar de waardevolle mensen in mijn leven NU heb ik wel.

Wat ik nu wil zeggen is het volgende en komt hier op neer,
in goede tijden heb je vrienden, maar nu zijn die er niet veel meer.
Dus JA ik wil HEEL graag mijn leven terug zonder pijn,
maar gek genoeg weet ik na zo veel jaar niet meer hoe dit zal zijn?

Als ik dan toch zou mogen kiezen, weet je wie ik naar dat leven meenemen zou?
dan zijn het echt de lieve mensen welke zijn gebleven en waar ik van hou.
Want deze mensen zijn gebleven,
en niet alleen in goede tijden, maar ook de slechte tijden van mijn leven.

Made by: Carpe diem met CRPS

The story of my life

Al jaren heb ik CRPS pijn,
toch bij elk ongelukje blijft de angst of de pijn blijft,
het zal toch niet weer CRPS zijn.

De ene keer na een ongelukje niets geen last,
de andere keer blijft de pijn wel als ongewilde gast.

Het is ook omdat de pijn al vier keer is gebleven,
en is het met verkrampte spieren extra overleven!

Nu al weken hoofdpijn, en weer is er die angst,
het laatste stukje van mijn lichaam met geen pijn..
of het nu blijft? maakt mij nog wel het bangst!

Jij heet gezond, ik heet dat niet

Jij heet gezond – ik heet dat niet,
jij huppelt rond – ik dat niet.
Wat heet gezond, is dat jij loopt?
ik huppel niet, toch heb ik #hoop
Wie is gezonder, jij of ik?
’T zou kunnen dat je van het antwoord schrikt.
Een maan of zon, hij schijnt voor iedereen,
voor mij, en niet voor jou alleen.
Want ik, ook ik, ben mens, net zoveel als jij misschien,
probeer dat in godsnaam in te zien.
Weet dat ook mijn bestaan z’n waarde heeft,
dat het de moeite waard is dat ik leef.
Beschouw mij niet als een mens met ’n gebrek,
Ik leef volop zoals ik kan en lukt, heb slechts ’n handicap.