Mindfullness en echte blokkade

Zowel Mindfullness als de echte blokkade in het rechter been hakt er flink in! Ik ben echt kapot, moe, en ik heb echt veel pijn (Wat hopelijk voor maar 3 dagen erg heftig is)

Te beginnen met Mindfullness.
Soms denk je dingen vergeten te zijn, en verder te kunnen. Toch is het niet zo, en dit blijkt wel bij Mindfullness. Je kan heel gemakkelijk zeggen, kom op we moeten dit vergeten, we gaan verder, we kijken vooruit! Nou eerlijk gezegd was ik ook altijd zo. Vooral niet zeuren, doorgaan, niet janken, vooruit kijken, op naar een betere toekomst! 

Maar in Mindfullness blijkt het toch even anders uit te pakken. Want het schijnt dat alles wat je meemaakt, zeker zo’n heftige lange 8,5 maanden welke wij hebben gehad, je dit altijd in een laatje in je achterhoofd bewaard. Zo’n laatje heeft ook een medisch woord, maar dit ben ik even vergeten. Je meent dat je dit laatje nooit weer tegen komt. Zo lang je maar door gaat, vooral niet achterom kijkt, maar als een kip zonder kop vooruit wilt kijken! Er wordt ook vaak gezegd: ‘Niet achterom kijken, kijk vooral positief vooruit!

Tijdens een sessie met mijn psycholoog van het pijnteam kreeg ik van haar voor het eerst Mindfullness. Er was ook zo’n rare horizontale lamp bij waar ik naar moest kijken. En vooral tijdens de vragen welke de psycholoog stelde moest blijven kijken naar die lichtjes, die lichtjes welke van rechts naar links heen en weer bleven bewegen, blijven volgen. Toen vroeg de psycholoog, ga eens terug naar de periode toen je thuis kwam uit het ziekenhuis na het plaatsen van de morfinepomp. In gedachten ging ik hier naar toe. En dan blijkt hoe dit toch nog zo enorm op je netvlies is geschreven! Want ik was toen net een zombie, ik kon de elektrische rolstoel niet meer normaal besturen, ik was vreselijk onrustig. Ik lag op bed maar dan ging ik weer liggen, dan weer zitten, en zo ging het de hele dag maar door. Ik werd er doodmoe van, en ik dacht dat ik gek werd. Toen vroeg de psycholoog: Ja en hoe kon dit volgens jou dat je zo’n zombie was en dat je dacht dat je gek werd? Mijn antwoord was: omdat ze die Lyrica in 1 keer er afgehaald hadden. Oké zei de psycholoog, en hoe heb jij dit ervaren? Ja zei ik, die lampjes van links naar rechts nog steeds volgend, eigenlijk als een enorme rot periode! Ik was een zombie, en niet één snapte hoe dit kon. Je voelt je alleen, je denkt dat je gek word, en niet een arts die je snapt in het toen desbetreffende ziekenhuis hoe dit kon….. En als ik dit nu terug lees, voelt het nog rot, het gaat al iets beter sinds die sessie met de psycholoog, maar toch het rot gevoel is er nog.

Toen zei de psycholoog, ga eens naar de periode welke je het meest verdriet heeft gedaan?
Ja en dan wordt het stil….kijkend naar de lichtjes welke van links naar rechts horizontaal bewegen, de tranen lopen mij over de wangen…..het niet eens uit kunnen spreken.

En vanwege onze privacy schrijf ik dit wat ik precies voelde hier ook niet neer, zo heftig was het. Alleen onze naasten en 1 thuiszorgmedewerkster heeft deze enorme rot periode van heel dichtbij meegemaakt, die mensen weten alles, en dit zijn ook de enige mensen waarmee ik over deze periode kan praten. Omdat zij het echt snappen, en er zo dichtbij hebben gestaan. Maar zelfs bij deze nare herinnering was alleen mijn lieve man. En deze lieve man zou ik voor geen goud deze vreselijk nare periode over laten doen, want het was niet te doen, dit wens jij je ergste vijand nog niet toe. Nu weet ik dat ik er niets aan kon doen! Het niet zonder de Lyrica kunnen was in mijn geval het grote euvel waardoor ik totaal de weg kwijt was, waardoor ik die vreselijke bewegingsstoornissen had, waardoor ik herinneringen heb die ik in de diepste zee zou willen gooien! En juist die herinneringen zorgen er voor dat ik zo enorm druk in mijn hoofd ben, waardoor ik een hekel aan de nacht heb. En om dit op te lossen, doe ik dit Mindfullness. Wat nu erg heftig is, maar waar ik nu even doorheen moet!

'T Vroeger 't verleden

De echte blokkade

Woensdag heb ik de echte blokkade ondergaan. De pijnarts heeft de zenuw welke naar mijn rechterbeen loopt dood gebrand. Volgens de pijnarts zit er nu binnen in mijn rug een blaar, een blaar welke moet herstellen. Een blaar welke er voor zorgt volgens de pijnarts dat het de komende dagen echt afzien is, echt veel pijn geeft. Maar na die dagen moet de erge pijn echt gaan afzakken, en moest de blokkade gaan werken. En het goede nieuws wat de blokkade in mijn voet betreft….ik voel al ietsje dat de blokkade gaat werken 🙂 De blaar in mijn rug moet zijn tijd nog hebben, want dit doet nog vreselijk pijn!

De erge pijn aan de linker kant tot aan mijn knie, welke ik over heb gehouden van de proef blokkade is er nog steeds. Volgens de pijnarts is de proef blokkade goed gegaan, maar is de vloeistof welke hij heeft ingespoten overgelopen naar de linker kant, en de Dystrofie (het onwillekeurig zenuwstelsel) zorgt er voor dat dit extreme pijn door blijft geven in mijn geval. De pijnarts hoopt dat het over zal gaan.

Voor de vreselijke zenuwpijn (welke via het onwillekeurig zenuwstelsel) deze extreme pijn door blijft geven krijg ik extra pijn medicatie, namelijk Diazepam. Het moet wel even wennen, want sinds gisteren krijg ik tijdelijk 4x daags deze medicatie. Dus nu ben ik er wel een beetje sloom van. Maar deze sloomte zal wel beter worden, het is even wennen.

En dan heb je zulke rot dagen, en dan krijg je een super leuk nieuwtje via de telefoon van mijn nichtjes! Echt de lichtpuntjes van mijn dag! Want ze zijn allebei geslaagd voor school! Is het niet geweldig! Wij zijn super trots op hun!

En dan als afsluiter het volgende. Want ook kreeg ik nog van een hele lieve vriendin op een bordje een hele mooie spreuk! Iets waar ik heel erg wijs mee ben, en net even nodig had! En welke naast mij op het kastje staat, maar straks verhuist naar het houthok waar wij ’s avonds vaak zitten en waar het een heel mooi plaatsje krijgt! De tekst is: It Wie sa tsjuster dat ik oeral ljocht…puntjes seach. Zo mooi en lief! 

En dan denk ik bij mij zelf, wat heb ik toch een lieve mensen om mij heen! Zo enorm waardevol! Kijk zelf maar:

Spreuk

 

Deel Carpe diem

admin

Mijn naam is Tea, gelukkig getrouwd, geen kinderen, maar we hebben een hele lieve hond met de naam Lara. Lara is 4 jaar oud en is een kruizing tussen een Labrador en een Friese Stabij. Op mijn 21 ste zakte ik simpel weg door mijn knie, waarna de knieschijf uit de kom ging. Gevolg een hele dikke knie, en erg veel pijn. De orthopeed constateerde ook dat de knieschijf in en uit de kom vloog, en dus werd eerste een knie brace aangemeten. Na een half jaar bleef de knieschijf ondanks fysiotherapie en het sterker maken van mijn spieren uit de kom gaan, en dus werd besloten de knieschijf vast te zetten d.m.v. een operatie. Toen begon de ellende pas goed! De knie werd nog dikker, kreeg ontstekingsverschijnselen, werd rood en ik had het gevoel of stond de knie in de brand! Wederom kreeg ik elke dag therapie, maar niets hielp. Op een gegeven moment zijn de nieten uit mijn knie gehaald en werd de diagnose Posttraumatische dystrofie vastgesteld in oktober 1994. Achteraf had ik dit al sinds 1992. Daarna volgde vele therapie, blokkades en revalidatie. Maar i.p.v. beter werd het erger, na de revalidatie in 1998 verspreidde de Dystrofie van links naar rechts over mijn hele lichaam. En toen begon de zoektocht pas echt, in een wereld waar in 1998 nog helemaal weinig bekend was over Posttraumatische dystrofie. In 2013 hielp qua medicatie helemaal niets meer voor de pijn, of ik werd er heel ziek van, en dus kreeg ik in 2013 een interne morfinepomp, waar ik echt wel iets profijt van heb, maar CRPS is zo grillig en geeft zulke zenuwpijn dat het altijd maar iets is. Ooit hoop ik nog eens een E book uit te brengen van mijn HELE verhaal, maar zoals het nu staat is deze nog niet ten einde. In weer een nieuwe zoektocht met weer nieuwe symptomen. Maar ondanks alles heb ik gelukkig de positiviteit van mijn moeder geërfd, en zie ik aan het einde van de dag altijd naar iets waar ik van genoten heb, en noem ik dit mijn geniet moment. Vandaar dat mijn blog ook Carpe diem met CRPS heet, of terwijl Pluk de dag

2 gedachten over “Mindfullness en echte blokkade

  • 14 juni 2014 om 18:01
    Permalink

    Lieve Tea het klinkt raar als ik zeg: ik heb weer genoten van je verhaal. Niet dat ik geniet van je pijn (vreselijk) maar je begrijpt vast wat ik bedoel. Er zit zo veel herkenning in jouw verhaal (al is mijn pijn veel minder dan die van jou) dat ik het gewoon “voel” wat je beschrijft. De rillingen lopen dan letterlijk over mijn rug en de tranen lopen over mijn wangen. Nu lopen de traantjes al best wel snel bij mij. Wat moet het fijn zijn om het van je af te schrijven. Ik heb ook ervaring met Mindfullness. Ik heb de training gehad van het GGZ en daarna iedere maand 1x een herhalings les. Mindfullness heeft mij ook geholpen om in het NU te leven, om je te “gronden” in het heden. Maar ook dat je best mag na denken over het verleden en over de toekomst, dat was weer een andere cursus via mijn psychiater, die cursus heette de “verlies ervarings groep”. Wat gebeurt er toch allemaal tussen je oortjes, wat kan een mens het zich moeilijk maken. Door alle stress en depressie en het maar doorgaan ook al was ik te ziek om op te staan en toch naar mijn werk te gaan en alle druk die erbij kwam toen het duidelijk werd dat ik echt niet meer kon werken vanwege o.a. de pijn en dat ik afgekeurd zou worden heb ik nu voor het leven ook nog een hersenbeschadiging. Dus behalve alle chronische klachten die ik al had ook nog dit erbij. Die constatering, wat een enorme “knal” was dit ……

    Maar Tea gelukkig hebben wij CZ en daar vinden wij steun en kunnen wij steun aan elkaar geven die zo waardevol is.

    Lieve groetje van XAJA

  • 16 juni 2014 om 10:14
    Permalink

    Hé lieve Xaja,
    Bedankt voor je lieve reactie! Dit waardeer ik enorm!
    En als er iemand haar zelf kan vergelijken met mij dan ben jij het wel! Je zegt ik heb Dystrofie in 1 ledemaat en daarom voel ik het minder. Dit ben ik niet met je eens, jij voelt ook die enorme pijn, alleen dan in 1 ledemaat. Maar daarom voel jij WEL die enorme pijn, alleen in 1 ledemaat. Snap je wat ik bedoel?

    Ik vindt het fijn te lezen dat jij zo veel aan het Mindfullness hebt gehad! Dan weet ik wat ik hoop ik ook kan verwachten.

    En inderdaad gelukkig hebben wij inderdaad CZ! Daar vimden wij inderdaad steun en kunnen we steun aan elkaar geven!

    Dikke kus en veel liefs, Tea

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*