Gedicht: Mijn zenuwstelsel

Mijn zenuwstelsel gaat zijn eigen weg,pijn--overal-lichaam
zonder enig overleg.

Eerst in 1 been slaat alles op hol,
en binnen 6 jaar is mijn hele lichaam vol.
Je denkt dat het zenuwstelsel niet meer schade aanbrengt,
toch beetje bij beetje word het verlengt.
Eerst mijn bilspieren compleet verkrampt,
dan is het dat mijn zenuwstelsel zich aan mijn bekkenbodemspieren klampt.
En zo gaat het nog maar even door, en aan geen medicijn geeft het gehoor.
Ik ga door, maar op de automatische piloot,
en schrijf hier neer met de pen als lotgenoot.
Zenuwstelsel geef je mij alstublieft eens een moment rust,
dat de pijn een beetje sust.
Want pas dan kan ik berusten in de kommer en kwel welke jij mij geeft,
jij zenuwstelsel welke al jaren in mijn lichaam leeft.
Een beetje minder kan toch geen  kwaad?
jij zenuwstelsel welke door mijn lijf gaat, als een draad.
Je mag best weten, voor de mensen om mij heen ga ik door 
want jij zenuwstelsel, aan mijn stem geef jij geen gehoor.

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: