Lichamelijk geen goed begin voor 2017

Begin 2017. Oudjaarsavond net achter de rug, waarbij we om twaalf uur elkaar de beste wensen wensten voor het nieuwe jaar.

2016 afgesloten op een manier welke ik geen mens toe gun. Want wat veel mensen niet wisten is dat ik een twee weken voor kerst vreemde klachten kreeg. Zo maar in eens werd ik erg duizelig, waarbij ik ook raar uit mijn ogen keek, wit weg trok en ik vreemd begon te praten met een dubbele tong. En het hield maar aan, en dus heeft de thuiszorg de huisarts moeten bellen. Toen de huisarts kwam sprak ik nog met een dubbele tong. Allerlei testjes werden er gedaan, waarbij de huisarts mij vragen bleef stellen om er achter te komen hoe ik nu zulke vreemde klachten kon krijgen. De huisarts zei dat ik nog steeds met dubbele tong sprak, maar ik had er zelf helemaal niets van in de gaten. Best eng wanneer je erg duizelig bent, en zonder dat ik het in de gaten had, ik ook nog met dubbele tong sprak. Na een dik half uur waren de klachten langzaam weer verdwenen. De huisarts denkt dat oorzaak nummer 1 de ophoging van de Methadon is, welke hiervoor was opgehoogd. En nu blijkt dat deze hoogte van Methadon niet samen gaat met de inhoud van de morfinepomp, waardoor ik deze enge klachten als duizeligheid en het spreken met dubbele tong kreeg.

Later is besloten dat de Methadon dus weer naar beneden moest. Waar ik natuurlijk goed van baalde, want nu is de hoofdpijn overdag alleen maar toegenomen. Maar ik heb geen andere keus, de bijwerking van de Methadon wint het.

Nu de Methadon naar beneden moest ben ik bang dat de mogelijkheden nu helemaal op zijn. En dus, wat nu? Het was al zwaar, maar nu met de mindering van de Methadon, en de vermeerdering van de erge hoofdpijn weet ik het helemaal niet meer.

Het einde van het jaar waarin een ieder elkaar de beste wensen wenst voor het nieuwe jaar. Maar aan mijn toekomst wil ik nu op mijn 45 jarige leeftijd helemaal niet meer denken. Het is natuurlijk niet een mooie toekomst wanneer er zoals het nu lijkt geen vooruitzichten meer zijn wat betreft verbetering van de hoofdpijn.

Er is afgelopen jaar zo veel gebeurd waardoor ik lichamelijk achteruit ben gegaan op verschillende vlakken in mijn lijf. En soms denk ik wel eens, houd het dan nooit op? Elke keer denk ik bij mijzelf, slechter als dit kan het niet worden. En toch weet de Dystrofie en de laatste ontwikkeling Ehlers Danlos, weer een stukje in mijn lichaam te pakken. En dus ga ik echt niet meer vooruit denken, want er is altijd wel wat. Het is zoals nu erg moeilijk om mij op de positieve dingen te blijven richten.

Mijn lichtpuntjes

En dus moet ik op zulke momenten echt heel hard proberen niet naar de achteruitgangen te zien, en heel hard proberen te zien naar de mooie lichtpuntjes welke er wel zijn! Of beter gezegd kijken naar de lieve mensen welke om mij heen zijn, en er altijd zijn gebleven. Ik moet echt heel hard kijken naar de geniet momenten welke ik door hen beleef, en heel hard kijken naar de geniet momenten welke zij beleven! Zoals het slagen voor hun diploma, of het slagen voor het examen van de aanhanger van de auto. Of kijken naar een prachtige canvas welke ik van mijn nichtje heb gekregen, van een foto welke is genomen tijdens ons geniet moment, dat zij slaagde voor haar diploma. Of een ander nichtje welke uit school even aankomt, of een vriendin welke langs komt. En dit zijn de lieve mensen waar voor ik door ga, waardoor ik nog geniet.

Maar dat het nu gemakkelijk is aan het begin van het jaar in 2017? Nee, beslist niet, want de hoofdpijn knalt er door heen, en de gewrichtspijn is alleen maar meer. Was er maar iets in de wereld, iets wat meer kan helpen, want dan regelde ik vandaag nog een vliegtuig.

Waar ik nog naar uitkijk in 2017? Nou dit is niet zo moeilijk, want 17 januari zijn wij 20 jaar getrouwd En dit is heel bijzonder mooi te noemen  Het lichtpuntje in de soms nu donkere dagen mijn steun en toeverlaat en dit al 28 jaar lang, waarvan 17 januari 20 jaar getrouwd  Een lieve man waar ik trots op ben, en waarvoor ik door het vuur ga, en door ga!

 

 

[ratingwidget_toprated type=”posts” created_in=”last_6_months” direction=”ltr” max_items=”10″ min_votes=”1″ order=”DESC” order_by=”likes”]

Deel Carpe diem

Carpe diem

In 1992 gleed ik simpelweg uit, en zakte ik door mijn knie, waarna achteraf bleek dat de knieschijf uit de kom was geweest. Eerst werd er een brace om mijn knie gedaan, zodat de knieschijf in de kom zou worden gehouden. Hiernaast kreeg ik fysiotherapie. Maar mijn knieschijf bleef geregeld uit de kom gaan, waardoor ik een erg pijnlijke en dikke knie bleef houden. In 1993 besloot de orthopeed dat hij de knieschijf vast wilde zetten d.m.v. een operatie. Hierna kreeg ik 6 weken lang een spalk gips. Maar i.p.v. beter ging het slechter. Elke keer wanneer we weer meer gingen belasten, werd de knie weer enorm op. De orthopeed dacht dat de oorzaak lag in de krammen welke nog in mijn knie zaten, zodat deze krammen de ontsteking verschijnselen zouden veroorzaken. Maar na een kijkoperatie bleek mijn bindvlies enorm verdikt te zijn, en kreeg ik de diagnose Posttraumatische dystrofie, welke later verspreidde over mijn gehele been. Na veel therapie, medicatie en revalidatie verspreidde de Dystrofie in 1998 naar alle vier ledematen, en later na een revalidatie in 2011 verspreidde de Dystrofie naar mijn billen, wat eerst Ischias was veranderde later in CRPS. In 2015 stuurt het zenuwstelsel mijn blaasspieren verkeerd aan, waardoor het ’s nachts helemaal verkeerd gaat. Dit laatste vind ik heel erg, omdat nu je vrouwelijkheid wordt aangetast. En dan denk je alles te hebben gehad, maar anno 2016 verspreid de pijn na Gordelroos in het gezicht in mijn hoofd, en kamp ik dagelijks met erge hoofdpijn. Door de lieve mensen om mij heen blijf ik dagelijks de genietmomenten zien, en voor hun probeer ik een positieve instelling te houden, wat mij aardig lukt. Het is wel letterlijk elke dag een gevecht, waardoor ik nu leef ik per dag. Daarom heb ik mijn website ook de naam Carpe diem gegeven, wat letterlijk betekend, pluk de dag!

6 gedachten over “Lichamelijk geen goed begin voor 2017

  • 5 januari 2017 om 18:15
    Permalink

    Lieve Tea ik heb aan jou gedacht oudejaarsdag. Ik bedacht mij wat een K jaar jij achter de rug hebt en dat er nog steeds geen lichtpunten voor je zijn waar je naar uit kan kijken. Ik moest aan jou denken juist omdat iedereen elkaar een gelukkig maar vooral een gezond nieuwjaar toewenst.

    Ik ben er weer stil van over wat je verteld over de bijwerkingen van de methadon.

    Tea ik wens je fijne geniet momenten en dat er toch nog “iets” ergens uit een hoge hoed komt die je kan helpen met het verminderen van de pijn.

    Lieve groetjes uit Brabant

  • 6 januari 2017 om 10:35
    Permalink

    Lieve Tea, wat een vreselijk bericht weer, lieve schat konden we maar een stukje van je afnemen.
    Maar ik vind je ook een kanjer en ik hoop toch dat er wat lichtpuntjes komen voor je.
    Hoop dat je een fijne trouwdag mag hebben met je grootste maatje, vriend en echtgenote.
    Wij zijn dit jaar 49 jaar getrouwd en het is nog mijn maatje, me allesi.
    Ik denk veel aan je en wens je heel veel sterkte toe.
    Groetjes Ria Koreman💋💋💋💐

  • 6 januari 2017 om 13:12
    Permalink

    Leave Tea…wat jammer en moeilijk voor jullie en helemaal voor jou….die hoofdpijn en gewrichtspijn….
    Hopen….toch dat er iemand op je weg zal komen, die inzicht heeft in jouw pijnproces en een middel zal weten, zodat je van de pijn verlost mag worden….
    Veel rust en hulp toegewenst!
    Leafs,
    Christien

  • 6 januari 2017 om 19:34
    Permalink

    Lieve Irma,

    Wat ongelofelijk lief dat jij oudjaarsdag aan mij gedacht hebt!
    Bedankt voor je lieve reactie! Én ik wens jullie een beter (wat betreft de Dystrofie en dat jij ook beter over harde geluiden kan), goed en liefdevol (voor jullie tweetjes), en cruise vol (dat jullie weer een heerlijke cruise kunnen doen!) jaar aan! Op naar een beter 2017

    Liefs, Tea (Carpe diem)

  • 6 januari 2017 om 19:36
    Permalink

    Leave Christien,

    Ook van jou al zo’n ongelofelijk lief berichtje in het nieuwe jaar, wat ik zo enorm waardeer!
    Bedankt! Én bovenal voor jullie een heel goed en gezond 2017 gewenst!

    Liefs, Tea (Carpe diem) xx

  • 6 januari 2017 om 19:45
    Permalink

    Lieve Ria,

    Ook van jou al zo’n in en in lief berichtje, bedankt!
    En ja, was er maar iets in de wereld wat beter helpt waardoor het niet zo slopend is. Ik weet nog wanneer ik vroeger wel eens (en dit was een 2 jaar geleden sporadisch) hoofdpijn had, en dan was de hoofdpijn na een half uur al te veel. En nu heb ik dit hele dagen, niet te bevatten, en erg zwaar! We hopen dat er ooit nog eens echt iets voor wordt uitgevonden, want de dagen zijn wel erg lang nu!

    Ik wens jou/jullie het aller beste voor 2017! En dat voor jou de dystrofie pijn ook maar beter mag gaan! Op naar eeen beter 2017! Carpe diem xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*