Jij bent jij, je mag er zijn!

Wanneer je word gevangen
door zenuwpijn overal
Dan is daar het verlangen
om te ontsnappen uit dit dal

Je vecht voor verbetering, soms meer dan 6 maand
de hoop neemt het over, op naar een jaar
De mensen om je heen, houden je dan staand
want inzien dat de pijn dan blijft, valt je erg zwaar

Het is toch ook niet te bevatten
hoe je het ook omschrijft
Toch moet je dan samenvatten
dat het de pijn is welke blijft

Voor omstanders is ook nog eens de gedachte heel simpel
‘want de medische wetenschap gaat toch door?’
Ze veroordelen je zonder vlag of winpel
en met een half luisterend oor

Ze snappen er dan ook niets van,
en gaan aan je voorbij
En dus echte vrienden zijn het niet dan
ze passen niet meer bij mij

De mensen dan dichtbij je, blijven dan bestaan
ze zien je als persoon
En blijven met je begaan
ook zeggen ze dan zachtjes in fluistertoon

Jij bent jij, een lief persoon,
ik hou van je zoals je altijd was
gewoon zoals je nu nog steeds bent, gewoon

En samen vechten we door,
voor een beetje minder pijn,
want jij bent jij, en je mag er zijn

Jij bent jij, je mag er zijn! 

Deel Carpe diem

Carpe diem

In 1992 gleed ik simpelweg uit, en zakte ik door mijn knie, waarna achteraf bleek dat de knieschijf uit de kom was geweest. Eerst werd er een brace om mijn knie gedaan, zodat de knieschijf in de kom zou worden gehouden. Hiernaast kreeg ik fysiotherapie. Maar mijn knieschijf bleef geregeld uit de kom gaan, waardoor ik een erg pijnlijke en dikke knie bleef houden. In 1993 besloot de orthopeed dat hij de knieschijf vast wilde zetten d.m.v. een operatie. Hierna kreeg ik 6 weken lang een spalk gips. Maar i.p.v. beter ging het slechter. Elke keer wanneer we weer meer gingen belasten, werd de knie weer enorm op. De orthopeed dacht dat de oorzaak lag in de krammen welke nog in mijn knie zaten, zodat deze krammen de ontsteking verschijnselen zouden veroorzaken. Maar na een kijkoperatie bleek mijn bindvlies enorm verdikt te zijn, en kreeg ik de diagnose Posttraumatische dystrofie, welke later verspreidde over mijn gehele been. Na veel therapie, medicatie en revalidatie verspreidde de Dystrofie in 1998 naar alle vier ledematen, en later na een revalidatie in 2011 verspreidde de Dystrofie naar mijn billen, wat eerst Ischias was veranderde later in CRPS. In 2015 stuurt het zenuwstelsel mijn blaasspieren verkeerd aan, waardoor het ’s nachts helemaal verkeerd gaat. Dit laatste vind ik heel erg, omdat nu je vrouwelijkheid wordt aangetast. En dan denk je alles te hebben gehad, maar anno 2016 verspreid de pijn na Gordelroos in het gezicht in mijn hoofd, en kamp ik dagelijks met erge hoofdpijn. Door de lieve mensen om mij heen blijf ik dagelijks de genietmomenten zien, en voor hun probeer ik een positieve instelling te houden, wat mij aardig lukt. Het is wel letterlijk elke dag een gevecht, waardoor ik nu leef ik per dag. Daarom heb ik mijn website ook de naam Carpe diem gegeven, wat letterlijk betekend, pluk de dag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*