Hoop welke tot nu toe voor niets lijkt te zijn geweest

Omdat ik achter de schermen lieve belangstellende vragen krijg hoe de afspraak bij de pijnarts was en hoe het in het andere ziekenhuis is afgelopen. Hier een blog zodat ik het maar 1 keer hoef te schrijven, en omdat het niet 1,2,3 uit te leggen valt.

Het waren 7 maanden van hoop blijven houden, hoop op dat er voor de erge hoofdpijn een oplossing zal komen. En ook al sloeg de Prednisolon niet aan, kwamen er door de Prednisolon vele klachten bij, ook klachten welke niet te wijten waren aan de Prednisolon, ondanks alles blijf je hopen op verbetering. Want als ik de hoop verlies, verlies ik mijzelf. Én al ik mij zelf verlies, verlies ik de vechtlust, de vechtlust om letterlijk en figuurlijk mijn hoofd boven water houden. Ik dacht bij mijzelf het kan toch niet zo zijn dat het niet weer over gaat? Lang heb ik mijn hoofd in het zand gestoken, het niet willen weten dat het misschien niet weer over gaat. Want zeg nou zelf, hier is toch niet mee te leven? 

De pijnarts

Verleden week hadden we een afspraak met mijn pijnarts. Welke al die tijd op de hoogte is gehouden door mijn goede huisarts, of terwijl zoals de pijnarts zei; “het was hier een hot line de laatste 7 maanden”. 

We hebben alles doorgenomen. De afbouw van de Prednisolon, waarvan we zo gehoopt hadden dat dit de oorzaak was van de hoofdpijn. Maar nu de Prednisolon deze week helemaal afgebouwd is weten we dat de hoofdpijn tot nu toe niets is verminderd. Ook was de Baclofen met 50 mg verminderd, maar ook dit gaf geen vermindering van de erge hoofdpijn. Daarnaast is het medicijn Emselex afgebouwd omdat dit ook wel eens de oorzaak kon zijn, maar ook deze afbouw heeft niets geholpen. Behalve dan dat deze medicatie er af is, dus dit scheelt weer een paar medicijnen!

En natuurlijk dachten we zelf ook terug in de tijd, want wat was er begin augustus veranderd? Bij mijn man kwam als eerste in gedachten dat begin augustus de Bupivacaïne welke bij de morfine in de pomp zit, is verdubbeld. Wij vragen ons af of het ook aan de verdubbeling van de Bupivacaïne kan liggen? De pijnarts lijkt het bijna niet waarschijnlijk dat het aan de verdubbeling van de Bupivacaïne kan liggen. Maar omdat we alles uit willen sluiten zal in de maand mei bij de volgende pomp vulling de Bupivacaïne er uit gelaten worden, en alleen morfine worden toegevoegd aan de pomp. Ook omdat ik wel vaker heftig op medicatie heb gereageerd. Dit kijken we dan even aan hoe het gaat.

Verder denkt de pijnarts dat de hoofdpijn aan bepaalde zenuwen in mijn hoofd ligt. En dus is er het plan om 2 zenuwblokkades in de nek te doen, niet eerst een proef blokkade maar gelijk de echte zenuwblokkades. Dan brand de pijnarts deze zenuwen dood, zo moet je het zien. 

Op de vraag of de heftige hoofdpijn wel weer over zal gaan na 7 maanden was het antwoord van de pijnarts: “Je weet dat ik altijd mijn uiterste best doe!”. En met dit antwoord weet je eigenlijk wel genoeg. Wordt je emotioneel omdat je niet weet HOE je moet leven met zo’n heftige slopende hoofdpijn! Dat je als het ware smeekt dat het alstublieft minder zal worden door de zenuwblokkades, of misschien door het verwijderen van de Bupivacaïne uit de morfinepomp.

Verder wilde de pijnarts eerst de berichten van het andere ziekenhuis afwachten, maar hij zei eerlijk dat hij er niet veel van verwachtte. 

En dit laatste had hij gelijk in, want er kwam ook niet veel uit. Het is natuurlijk wel rot en verspilde tijd dat ik vanaf halverwege januari gewacht hebt op deze afspraak, en dat er verder ook nog eens weinig uit komt waar je iets mee kunt.

A.s. donderdag belt mijn pijnarts mij weer. En dan moeten we maar weer zien hoe we verder gaan. 

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

4 gedachten over “Hoop welke tot nu toe voor niets lijkt te zijn geweest”

%d bloggers liken dit: