Zo maar in eens..

Zo maar in eens,
gebeurd er iets vreemds.
Hoofdpijn, erger, niet te verdragen,
ik kijk omhoog en ga mij weer afvragen?
Hoe jij mijn lichaam zo op hol kan slaan,
en nu zonder te vragen ook mijn hoofd is aangedaan.
Het laatste stukje in mijn lijf knapt bijna uit elkaar,
niet te snappen, niet mee om te gaan, zo raar.
Arteriitis Temporalis, een vreselijke grap,
geeft mij deze keer een genade trap.
Zo’n trap dat ik van top tot teen lig geveld,
erg moe, veel pijn en uitgeteld.
Blijven hopen op een goed eind,
dat het deze keer toch echt wél verdwijnt.
Ik kijk omhoog elke morgen weer,
en blijf hopen en vragen?
want dit laatste is echt niet meer te dragen.
Maar plots bekruipt mij het gevoel van kracht van boven af,
het gevoel of je voor even mij een hand gaf.
Ik weet je bent er niet maar ook weer wel,
en als ik mijn ogen sluit zie ik je naast mij in een tel.
“Je kan het meid, dit weet ik toch!
alleen de sterken blijven over, weet je nog?”
Langs mijn oog gaat een traan,
want ik zie jou mijn lieve mem zo met de rollator staan.
Een glimlach verschijnt op jou gezicht,
en langzaam verdwijn je in het zonnemaan licht.
Als of je voor heel even bij mij bent

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*