Doe wel en zie niet om

Het is zo veel, zo lang al, zo veel pijn en zo enorm zeer,
en dan kijk ik omhoog, en weet ik het even niet meer.
Op dit moment kost het zo veel doorzettingsvermogen,
en stiekem loopt een traan langs mijn ogen.
24 uur erge hoofdpijn bovenop alles elke dag, keer op keer, 
nu al 5 maanden, en nu weet ik het even niet meer.
Ik wil aan de ene kant niets zeggen maar het is zo slopend,
en stiekem denk ik dan ook weer hopend.
Dat we nu de goede weg inslaan,
en dat het eindelijk de positieve kant op mag gaan.
Dat de onderzoeken nu eindelijk voorspoedig zullen verlopen,
en de erge hoofdpijn zal verdwijnen, is het enige waar wij op hopen!


Dus ik moet mij zelf oppeppen, ik moet,
maar waar doe ik aan goed?
Ik kijk om mij heen en voel wat in de wind,
is het nu jou hand welke ik voel en vind?
Tenminste zo voelt het al wil ik het ook heel graag,
omdat ik jou mis en mij stilletjes afvraag.
Ben je werkelijk bij me? Of geeft dit idee mij kracht?
en waar moet ik op af gaan, vraag ik heel zacht..
Je voelt mij in de wind, door de zon, en zo veel meer,
“Alleen de sterken blijven over” weet je het weer?
“En de tranen moeten de buik uit” hoor ik je zeggen,
hier moet ik mij dan maar bij neer leggen.
Ik doe mijn ogen dicht, het is inmiddels nacht.
“Doe wel en zie niet om” hoor ik je nog zeggen, krachtig maar zacht.

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*