Achter de wolken schijnt toch de zon

Het is laat in de middag,
de zon schijnt door de wolken terwijl ik naar de lucht zag.

Het weer werkt niet echt mee de laatste weken,
net zoals de vreselijke hoofdpijn niet is bezweken.

’s Nachts een aantal keren van bed,
maar weer een oramorf morfine omdat ik het anders niet red.

Hoe lang houd ik dit nog vol,
hiervan wordt ieder mens toch horensdol?

De volgende morgen sta ik weer op,
met weer de hele dag hoofdpijn nonstop.

Het is niet te bevatten dat geen arts het weet,
waarom die helse hoofdpijn mijn hoofd bij wijze van op vreet.

Knappe koppen in vele ziekenhuizen in Nederland,
maar wat is er dan met mij aan de hand?

Ik zoek naar een mooi moment en sleep mij door de dag,
die zo mooi begon met de zon door de wolken laat in de middag.

En ondanks alles is dit het genietmoment waar ik naar zoek,
elk einde van de dag in iedere hoek.

Of soms is het een simpele glimlach van een kind,
of een lief berichtje wat ik zo maar vind.

Zo kijk ik iedere dag ’s avonds voor het op bed gaan rond,
waarop ik elke avond nog mijn genietmoment vond.

En waar ik zuinig op ben ligt naast mij op zijn zij,
een genietmoment welke mij elke avond met zijn glimlach verblijd
en weet je wat het mooiste is? Hij hoort bij mij  🙂

Als je dacht dat je niet meer verder kon, achter elke wolk schijnt toch de zon 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*