Eindelijk ietsje verbetering

Zoals de titel al beschrijft is er eindelijk ietsje verbetering qua pijn en hoofdpijn, en eerlijk gezegd wordt dit ook wel tijd!

Ik heb het niet laten blijken hier, maar ik dreigde er onder door te gaan in de zin van dat ik het zowel lichamelijk als geestelijk niet meer trok. Aan de huisarts legde ik het op de volgende manier uit, een manier waarop het echt goed duidelijk word.

Zoals hier ook te lezen is geweest, is afgelopen jaar een heel erg zwaar jaar geweest. Ik geloof dat ik naast het jaar 2013 toen ik de bewegingsstoornissen enzovoort kreeg doordat de medicatie Lyrica in één keer gestopt was, niet zo’n zwaar jaar als afgelopen jaar heb gehad. Iets wat begint met Gordelroos in de zij en het gezicht, verwacht je niet dat je én erge hoofdpijn er over heen krijgt, én dat het ook nog eens weer blijft. Hierna was er de tijd van onderzoeken naar wat de oorzaak was. Waarna de arts eerst dacht dat het een bloedvatontsteking in mijn hoofd was. En omdat er snel gehandeld moest worden, is de arts met een hele hoge dosis prednison gestart. Dat prednison een raar middel is ben ik achter gekomen, de tijd van de hoge dosis prednison, was een vreselijke tijd. Ik was namelijk hyper actief, kon ’s nachts niet slapen, stemmingswisselingen, bijna een half jaar een hese stem, en ga zo maar door. En toen bleek dat het geen bloedvatontsteking was moest uiteraard de prednison weer afgebouwd worden, wat heel erg langzaam moest gebeuren. Dus al met al heb ik een dikke 5 maanden hier in gezeten. Plus dat er vele onderzoeken zijn geweest naar wat de oorzaak van de erge hoofdpijn dan wel was. Kort gezegd was het een jaar van vechten en overleven. En daarna er achter komen dat het wéér de pijn is welke blijft. Alleen dit keer in mijn hoofd, het laatste stukje in mijn lijf waar ik nog geen pijn had, en dus valt dit enorm zwaar. 

Wanneer na een jaar vechten dan blijkt dat je alles gehad hebt qua onderzoeken, qua behandelingen, en je dan inziet dat toch de erge hoofdpijn ook wéér blijft. Ja, dit is niet te verkroppen, ondanks dat je weet dat je verder moet. En het enige wat het leven dan nog zo waard lijkt om voor te vechten zijn mijn lieve man, onze nichtjes, en de lieve mensen dicht om mij heen. Ga zelf eens na dat je erge hoofdpijn hebt, en ik denk dat je na een half uur al zegt, nu heb ik gehad hiermee. Wat? Zei de huisarts, ik had het na een 5 minuten hier al mee gehad. Dat bedoel ik, zei ik, en dit is kei zwaar om mee te leven bovenop alle andere pijn. En dan is het vrij logisch dat je het er geestelijk heel zwaar mee hebt! Mijn huisarts heeft dit alles die zelfde middag nog doorgegeven aan mijn pijnarts. Omdat ik ook de volgende dag contact zou hebben met mijn pijnarts.

Tijdens het telefonisch consult met mijn pijnarts hebben we besproken waar het precies aan schort, en wanneer de erge pijn ’s morgens al weer erger word, waardoor het leven niet meer leuk is en je leven samen nog meer beperkt word. En dus heeft de pijnarts nu ’s morgens een Methadon er bij gegeven. 

En gisteren voelde ik dan eindelijk ietsje verbetering qua pijn en hoofdpijn, wat natuurlijk heel erg welkom is, zeker nu!

Het is niet dat de brandpijn en de diepe zenuwpijn binnenin over is, en dit kan ook niet meer. En dus blijft het zwaar. Maar er lijkt nu wel een klein doof laagje om heen te zitten, waardoor het ietsje beter aanvoelt en de nachten en overdag iets beter gaat. En ik hoop enorm dat dit doorzet, en ik/wij weer wat meer van de kleine dingen zullen genieten, waardoor het leven weer ietsje leuker word! En we weer meer geniet momenten zullen hebben!

Zoals nu net mijn lieve man mij een prachtige foto stuurt via what-app van de boswandeling met onze lieve hond Lara.

 

 

Deel Carpe diem

Carpe diem

In 1992 gleed ik simpelweg uit, en zakte ik door mijn knie, waarna achteraf bleek dat de knieschijf uit de kom was geweest. Eerst werd er een brace om mijn knie gedaan, zodat de knieschijf in de kom zou worden gehouden. Hiernaast kreeg ik fysiotherapie. Maar mijn knieschijf bleef geregeld uit de kom gaan, waardoor ik een erg pijnlijke en dikke knie bleef houden. In 1993 besloot de orthopeed dat hij de knieschijf vast wilde zetten d.m.v. een operatie. Hierna kreeg ik 6 weken lang een spalk gips. Maar i.p.v. beter ging het slechter. Elke keer wanneer we weer meer gingen belasten, werd de knie weer enorm op. De orthopeed dacht dat de oorzaak lag in de krammen welke nog in mijn knie zaten, zodat deze krammen de ontsteking verschijnselen zouden veroorzaken. Maar na een kijkoperatie bleek mijn bindvlies enorm verdikt te zijn, en kreeg ik de diagnose Posttraumatische dystrofie, welke later verspreidde over mijn gehele been. Na veel therapie, medicatie en revalidatie verspreidde de Dystrofie in 1998 naar alle vier ledematen, en later na een revalidatie in 2011 verspreidde de Dystrofie naar mijn billen, wat eerst Ischias was veranderde later in CRPS. In 2015 stuurt het zenuwstelsel mijn blaasspieren verkeerd aan, waardoor het ’s nachts helemaal verkeerd gaat. Dit laatste vind ik heel erg, omdat nu je vrouwelijkheid wordt aangetast. En dan denk je alles te hebben gehad, maar anno 2016 verspreid de pijn na Gordelroos in het gezicht in mijn hoofd, en kamp ik dagelijks met erge hoofdpijn. Door de lieve mensen om mij heen blijf ik dagelijks de genietmomenten zien, en voor hun probeer ik een positieve instelling te houden, wat mij aardig lukt. Het is wel letterlijk elke dag een gevecht, waardoor ik nu leef ik per dag. Daarom heb ik mijn website ook de naam Carpe diem gegeven, wat letterlijk betekend, pluk de dag!

Eén gedachte over “Eindelijk ietsje verbetering

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*