Weer een groot iets om te accepteren!

De afgelopen weken waren hectische weken voor ons allebei. Hectische weken wat mijn gezondheid betreft, en hectische weken met als einde dat ons leven een prachtige uitdaging tegemoet gaat!

Maar eerst was er het Ketamine infuus….

Vol goede moed ging ik 29 september de opname in, de opname welke echt belangrijk was, het Ketamine infuus. 48 uur lang ging ik een weg in waarvan ik niet wist hoe die zou eindigen. Spannend was het wel, dat is één ding wat zeker is!

We moesten om 8 uur in het ziekenhuis zijn. En na vele vragen en de controle van de bloeddruk werd ik naar de verkoeverkamer gebracht. Het aanprikken van het infuus was zoals gewoonlijk weer een drama, mijn aderen leefden zoals gewoonlijk hun eigen leven weer. Na het 2 keer mislukken van aanprikken van het infuus werd de anesthesist er bij gehaald, gelukkig prikte zij wel in 1 keer raak. Toen werd de Ketamine er in gedaan. Het enige wat ik hier van weet is dat ik in eens verschrikkelijk raar en draaierig werd in mijn hoofd, het gevoel of klapten mijn oren uit mijn hoofd, en dat ik zei dit wil ik niet, dit wil ik niet! En volgens de assistente heeft de anesthesist toen het rustgevende middel Dormicum bij mij ingespoten.

Ik kan wel eerlijk zeggen dat ik het verschrikkelijk vond! Toen ik weer bijkwam werd ik ook gelijk emotioneel en ik zei: dat je zo ver moet gaan om enigszins pijnvermindering te krijgen.  Gelukkig had ik wel een lieve assistent anesthesist welke mij wist gerust te stellen. De Ketamine was toen inmiddels weer terug gebracht naar stand 3, een acceptabele stand om na een dik uur weer terug te keren naar de kamer.

Eenmaal op de kamer heeft het ook wel even geduurd voor ik mijn gedachten om kon zetten om er weer voor te gaan en het positieve gevoel terug te krijgen. Ik kon toen ook zeggen dat ik echt wel iets pijnvermindering had. Wel had ik de bijwerkingen van licht in het hoofd zijn en hoofdpijn. Maar de resterende 48 uur is de Ketamine op stand 3 gebleven.

Op dinsdag had ik gelijk al een ader ontsteking, en dus moest het infuus vervangen worden. Gelukkig ging het aanprikken nu in 1 keer goed. Woensdagmorgen werd het weer rood rond het infuus, maar de 48 uur waren toch bijna om, en dus het opnieuw aanprikken van een nieuw infuus niet waard. Om twaalf uur mocht ik naar huis, en ik ging echt naar huis met minder pijn.

De donderdagmiddag’s nam de pijnvermindering al af, ik voelde in mijn benen nog wel pijnvermindering maar in mijn armen en mijn achterwerk niet meer. De vrijdag’s had ik nog minder pijnvermindering, en de zaterdagmiddag’s was de vele zenuwpijn weer bij het oude. En ik kan eerlijk zeggen dat de moed mij toen wel in schoenen zakte! Het huilen stond mij nader dan het lachen.

Had ik voor die paar dagen pijnvermindering het zware Ketamine infuus ondergaan, of tenminste die hoge bolus Ketamine waar ik zo enorm raar van werd in mijn hoofd? Dit was echt een vette teleurstelling! En het heeft mij tot nu toe wel tijd gekost om dit enigszins iets te verwerken, al kan ik nog niet echt accepteren dat het maar een paar dagen heeft geholpen.

Afgelopen dinsdag heb ik weer contact gehad met de pijnconsulente. Het speet hun zeer dat ik zo’n heftige reactie op de hoge bolus Ketamine had gehad. Na hier lang over gesproken te hebben was haar voorstel om eind november eerst weer een goed gesprek met de pijnarts te hebben. En omdat ik die paar dagen wel iets pijnvermindering had gehad is het voorstel van de pijnarts om dan in december het Ketamine infuus te herhalen, maar dan de Ketamine heel langzaam opbouwen van 0 naar wat voor mij acceptabel is. Plus dan 5 dagen Ketamine via het infuus, in de hoop dat de pijnvermindering dan langer blijft hangen. Ik heb gezegd hier eerst eens goed over na te willen denken omdat het Ketamine infuus nogal heftig is geweest.

Eerst maar eens echt goed verwerken dat het Ketamine infuus maar een paar dagen heeft geholpen. En proberen te accepteren dat het nu eenmaal zo is. Al valt het op het moment echt niet mee om met die erge pijn om te gaan!  Eind november zien we wel eens weer wat te doen, wel weer een Ketamine infuus of niet….

De 6 weken bloed, zweet en tranen eindelijk voorbij!

Alleen de sterken blijven over zou mijn moeder wel zeggen, en dan kwam even die vuist omhoog 🙂 Want eindelijk na 6 weken strijd hebben mijn man en zijn twee collega’s het eindelijk klaar, ze zijn gestart met hun eigen bedrijf! Plus ze nemen 14 personeelsleden mee. Helemaal super natuurlijk!

En eigenlijk is het soms nog niet te bevatten, maar toch is het zo. Wat dit betreft kunnen we weer opgelucht adem halen 🙂 Eind goed al goed!

when_life_gets_tough_always_remember_that_you_are_tougher

 

 

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

2 gedachten over “Weer een groot iets om te accepteren!”