Tja en dan kan je niet anders dan deze keuze maken…

Gisteren ben ik voor gesprek geweest bij mijn eigen vertrouwde pijnarts. Het was een verhelderend goed gesprek.  Ten eerste was er de bekende vraag hoe het nu gaat?  waarop ik antwoordde tja niet denderend.  De pijnarts antwoordde dat het laatste half jaar het eigenlijk gewoon al weer mis is sinds het stoten tegen de kachel en de blokkade waardoor mijn zenuwstelsel op hol is geslagen. Het is zo balen zei hij dat de Dystrofie weer zo actief is het laatste half jaar! Hij heeft nog naar mijn dikke voet gekeken. Tja zei hij, we zouden kunnen zwachtelen.  Dat brengt het vocht terug,  maar de Dystrofie vindt dit niet fijn. Dus eigenlijk kan ik er niets aan doen.

Je bent net een puzzel waar ik het juiste puzzelstukje maar niet bij kan vinden. Want tot nu toe slaat niets echt goed bij je aan. Het is zo jammer zei hij, in januari sloeg de morfiepomp nog zo goed aan,  en nu het laatste half jaar komt de pijn er dwars door heen.

Ketamine infuus

Maar je was voor het ketamine infuus geweest zei hij. Ik vertelde dat het niet gegaan was hoe wij het afgesproken hadden.  Hij knikte.  Ik ging verder met dat de assistente de ketamine als een grote bolus wilde geven, en dat ik aangaf dat dit niet de afspraak was, het zou langzaam opgebouwd worden.  Maar de assistente hield voet bij stuk,  dit was het protocol en zo ging het.  Ik stemde maar toe, maar eigenlijk had ik het niet moeten accepteren.  De ketamine ging lopen, en wat mij toen overkwam was echt vreselijk.  Net een achtbaan in mijn hoofd. De pijnarts knikte. Hij had met de dienstdoende pijnarts gesproken,  en zij had alles uit de doeken gedaan, ze beaamde dat het echt heel raar gegaan was. En dat ze mij toen Dormicum had ingespoten.  Dit was dus echt niet de bedoeling. Die assistente had gewoon het protocol gevolgd,  en ik behoor nou net bij die 5 procent waar het even anders moest. Het werd mij echt duidelijk dat er goed over gesproken was. En dus klaar, nu over ophouden.

Maar ja wat nu? Want ik had alleen de dagen dat ik aan het infuus lag, en de dag daarna er profijt van.

Maar de ellende is,  er is ook niets anders aan te doen. Het  ketamine infuus is voor nu het laatste redmiddel.  En dus proberen we het nog 1 keer, maar dan tijdens een opname van 5 dagen, en dan word het door de vaste assistente heel langzaam opgebouwd. En de pijnarts heeft opgeschreven met de Dormicum op de achtergrond, mocht ik er weer zo heftig op reageren dan is er gelijk dit middel om erger te voorkomen.

Soms vraag ik mij wel eens af, kan het bij mij nou nooit gewoon….juist gewoon goed gaan? De opname vindt in december plaats, dus zou de goed heilig man wat goeds voor mij in petto hebben?

when_life_gets_tough_always_remember_that_you_are_tougher

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

2 thoughts on “Tja en dan kan je niet anders dan deze keuze maken…”