Geen zorgen voor de dag van morgen

Vanmiddag zijn mijn lieve zus Andriesje en mijn zwager Peter, mijn vader en zijn vriendin Jantsje en mijn schoonmoeder en haar vriend Ad langs geweest, even een bakje koffie en later een borrel, en om mij succes te wensen voor morgen. Lief dat ze even langs kwamen! Mijn zus en zwager hadden zelfs lekkere oliebollen meegenomen, zo lief! Ook mijn schoonvader kwam nog langs om mij succes te wensen én om ons pas geverfde kast terug te brengen, en wat is de kast magnifiek mooi geworden! Het is nu avond en ik zit nu achter huis een sigaretje te roken. Heerlijk rustgevend te staren in het donker, even kijkend naar 1 ster. Kijkend naar 1 ster welke licht geeft, even denken aan 1 lieve persoon. 1 persoon welke altijd zo positief was, 1 persoon welke van elke benauwde situatie een grapje kon maken, 1 persoon waar ik nu heel graag even mee zou willen praten. Maar ach, ik moet het zelf doen zonder haar De liefste mensen naast mij weten over wie ik het heb. Juist, zonder de wijze, positieve, grapjes makende, lieve woorden van ûs mem. En dus typ ik af en toe maar verder in mijn blog, nadenkend in het hier en nu over morgen. Morgen, voor mij best een belangrijke en spannende dag.

Juist….het Ketamine infuus

Een ding is zeker, en dat is dat ik er blind in moet gaan. Maar hoe doe je dat, er blind in gaan? Is dit je gevoelens uitschakelen? Er niets van verwachten? Maar dit is moeilijk als er best veel van af hangt. Omdat je zo graag pijnvermindering wilt hebben, en er eigenlijk niet andere opties dan dit Ketamine infuus zijn. Dus je hoop is op dit ene ding gevestigd. Dus hoe ga ik er in vredesnaam blind in? Hum, best moeilijk!

Ik ben wel goed voorbereid, dat wel. Ik heb mijn kleur agenda meegenomen, want het kleuren laat je gedachten even alleen zetten op het kleuren. Ik neem het Zentangle boek mee, dit boek leert mij tangles tekenen, en het schijnt ook nog mediterend te werken. Nou ha ha ha, als ik nu niet goed voorbereid ben op een zo ontspannend mogelijke ziekenhuisopname waar best veel van afhangt, dan weet ik het ook niet meer 🙂 Ook het boek van Annemarie Postma ‘de helende kracht van acceptatie’ gaat mee, dus ik zeg je, het gaat helemaal goed komen wat dit betreft 🙂 En dus komt de rest vast ook helemaal goed.

Hoop

Uiteraard heb ik wel hoop op verbetering. Want als er geen hoop meer is, is er toch ook geen leven meer?
Soms vraag ik mij af hoe lang een mens hoop kan blijven houden. Ik heb nu al 23 jaar CRPS, en elke keer houd je hoop op verbetering, al is het maar iets. En toch ben ik in deze 23 jaar met ups en downs lichamelijk toch meer en meer achteruit gegaan. Ik weet nog wel dat ik CRPS in 1 been had, ik had mij toen toch niet kunnen voorstellen dat ik het nu 23 jaar later over mijn hele lijf zou hebben. Aan de ene kant maar een geluk, want hierdoor heb ik wel geleerd mijn grenzen te verleggen. En misschien heeft alleen dit kleine woordje hoop op….mij wel verder gekregen qua omgaan met dit alles. Ooit zei een arts eens tegen mij dat ik de hoop op eens moest laten varen. En ik, heb nooit naar deze arts geluisterd. Naar mijn mening moet je nooit de hoop verliezen, en altijd blijven gaan voor verbetering. Dat je moet accepteren dat alles nu zo is zoals het is, tja dit is een ander verhaal. Maar hoop is iets wat je altijd moet blijven houden.

Dus voor morgen? Een beetje hoop houden op verbetering en een beetje blind er in gaan, is dit iets? 😉

Hoop

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

One thought on “Geen zorgen voor de dag van morgen”