Er is zo veel, te veel….

Ik kijk naar buiten, het waait hard,  net zo hard als het van binnen in mij raast. Want er gebeurd zo veel, wat weer het gevolg is van verleden jaar van een simpel ongelukje als tegen de kachel rijden, waar de CRPS weer op reageerde, waar een blokkade op volgde, waar mijn zenuwstelsel weer op reageerde en reageert, en op hol slaat.

Vandaag kreeg ik weer de vraag hoe het zo kan dat de hevige pijn niet reageert op de ophogingen van de morfinepomp? En dan moet je uitleggen dat dit komt van een simpel ongelukje in maart verleden jaar van tegen de kachel rijden, gevolg CRPS, waar een blokkade op volgde, en nu nog steeds mijn zenuwstelsel compleet op tilt is geslagen. Op tilt geslagen qua hevige zenuwpijn, maar ook door dingen in mijn lichaam verkeerd aan te sturen. En dan het antwoord: oh ja? En wat denken ze daar aan te doen? Waarop mijn antwoord dat ik dit niet weet, dat de pijnarts het nog niet weet, en dat we dit in mei bespreken.

Zo moeilijk te bevatten

pijn--overal-lichaam

Het is zo moeilijk te bevatten en uit te leggen hoe een zenuwstelsel zo op hol kan slaan, en niet meer te stoppen lijkt. Het is zo moeilijk uit te leggen dat de CRPS het laatste drie kwart jaar bij mij zo actief blijft. En last but not least is het nog moeilijker uit te leggen dat een pijnarts, ja zelfs een pijnarts, voor nu even alles heeft kunnen doen wat in zijn macht ligt. Zelfs de morfinepomp laat mij nu even voor 95% in de steek. De morfinepomp welke om precies te zijn 1 jaar en 10 maanden geleden ingebouwd is in mijn buik. En dan hoor je wel eens om je heen, op televisie, in tijdschriften, dat een mens niet met veel pijn hoeft te leven…..

Oh nee? En ik dan? Ik leef dagelijks met erge zenuwpijn, waar tot nog toe geen antwoord op is, want deze zenuwpijn schijnt niet te kunnen worden stil gelegd. Soms niet te bevatten, of eigenlijk helemaal niet te bevatten! En eigenlijk niet uit te leggen wat je voelt, behalve dat het behoorlijk shit is.

Maar ik leef wel, gelukkig wel, en ik zeg gelukkig! Natuurlijk zie ik dit in, met de berichten om mij heen van een lief iemand waarbij het leven er wel even anders uit ziet. Waarbij zij maar moet afwachten hoe het komt. En dit is heel erg! Want deze lieve vrouw doet er alles aan om door te kunnen. Het doet mij zelfs pijn nu ik dit laatste schrijf. Omdat het zo dichtbij is, omdat het zo dichtbij voelt.

Lieve mensen om mij heen ♥

Want hoe moeilijk het nu voor mij ook voelt om te leven met die erge zenuwpijn, ik heb wel hele lieve mensen om mij heen welke mij steunen, welke er voor mij zijn, dichtbij of ver weg. Maar toch ze zijn er, om mij even een hart onder de riem te steken, zo van doorgaan, en niet opgeven.

Want eens komt er ook voor mij een medicijn, komt er voor andere CRPS patiënten een medicijn. Ik las gisteren nog een artikel van een universiteit in Liverpool, welke denkt dat CRPS ontstaat door een fout in het immuun systeem. En met deze kennis kan weer verder worden geborduurd, verder met onderzoek, in hopelijk een beter leven mét CRPS.

En intussen blijf ik ondanks alles genieten van de lieve mensen om mij heen, én van de genietmomenten welke het leven de moeite waard maken.

Bedankt voor wat je doet, en wie je bent! ♥Bedankt voor wie je bentJe geeft mij kracht

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.