Telefoontje van de pijnarts

De telefoon gaat, ik zie in het scherm “onbekend nummer”, en ik denk bij mij zelf dit is vast de pijnarts al. Bel ik gelegen?, vraagt de pijnarts, want ik zou vanmiddag bellen. Ja hoor zeg ik, is mij wel goed. Dan komt de vraag van de pijnarts wat de blokkades hebben gedaan, en ik vertel hem dat ik een soort vlies om mijn hoofd heb welke brand, maar geen pijnvermindering geeft. De pijnarts vindt het echt jammer, en zegt dat ik een puzzel ben, hier door moet hij echt zoeken waardoor ik pijnvermindering zal kunnen krijgen. Deze keer heeft hij in het willekeurige zenuwstelsel de blokkades gezet, en ook al zijn ze goed gezet, het blijkt wel dat dit niet de juiste weg is. En dus gaat hij het nu aanpakken in het onwillekeurig zenuwstelsel. Kort uitgelegd; het zenuwstelsel wat bijvoorbeeld je hart ook aanstuurt met een snelle hartklopping wanneer je schrikt, dus het onwillekeurige gedeelte in het zenuwstelsel waar je geen invloed op hebt. 

Nu zal de pijnarts bij de tweede nekwervel een proef blokkade zetten in het onwillekeurig zenuwstelsel aan de linkerkant. De kant waar dus in de eerste instantie de hoofdpijn begonnen is door de gordelroos in het gezicht. En als dit dan aanslaat, dan brand hij aan beide zijden ter hoogte van de tweede nekwervel de zenuw echt goed aan. En zonder deze zenuw kan ik best wel leven. 

Mijn pijnarts is een begripvolle, menselijke arts, welke altijd even een goed gesprek met je heeft over alles wat nu speelt. En dit is fijn om een arts te hebben welke altijd goed luistert en waar je goed mee kan praten. Zo gingen we verder in het gesprek, en in eens zei de pijnarts: Het is nu bijna een jaar geleden dat de pijn veel erger is geworden. Ja, 10 maanden zei ik, en ik probeerde de emotie in mijn stem te onderdrukken toen ik zei dat we zo langzamerhand ook niet meer kunnen verwachten dat de pijn nog over gaat. Nee zei de pijnarts, over gaat de hoofdpijn niet, maar ik wil het wel proberen zo dragelijk mogelijk voor je te maken. Toen vroeg ik of de dystrofie ook dit keer weer de boosdoener is, omdat de pijn na de gordelroos ook is gebleven. Het antwoord was eigenlijk wat ik diep van binnen al wist, dat de dystrofie pijn weer op de hobbel is geslagen. En soms blijft het dan ook in het hoofd, en is symptoombestrijding het enige wat hier aan gedaan kan worden. Het is bijna niet te bevatten waarom het bij mij elke keer weer verder gaat. En dan denk je bij je zelf dat het nu toch niet meer verder kan gaan, maar toch.

Aan de andere kant is het ook weer zo dat de pijnarts nog wel een behandeling voor mij heeft, er had ook net zo goed niet meer een behandeling kunnen zijn, waardoor je het bericht krijgt uitbehandeld te zijn. Verder proberen we ook nog iets anders, iets wat hopelijk ook pijnvermindering kan geven. En als dit werkelijk zo is, dat zowel de blokkades bij de tweede wervel en het andere zullen helpen, dan zal ik hier in mijn blog zeker op terug komen. 

Verder is de wereld toch ook weer heel bijzonder, een wereld met mooie mensen er in. Dit omdat ik kaartjes krijg van een lieve vriendin, van mensen welke ik van vroeger ken, of kaartjes van mensen welke ik helemaal niet ken. En zelfs kreeg ik een telefoontje van iemand welke ik helemaal niet ken, maar mij belde omdat ze dacht dat ze mij verder kon helpen. Het is toch zo bijzonder dat zulke mensen aan je denken, en je verder willen helpen. Dus via deze weg wederom bedankt, dit waarderen we enorm!

Verder is het nu weer afwachten, en enorm hopen op een klein wondertje!

En tegen jullie wil ik zeggen: Bedankt voor de altijd weer lieve reacties! 
En verder? “Geniet van de kleine dingen”

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*