Ik geef niet op, en blijf zoeken, maar ik leef per dag

Op de vogels na, is het muisstil, en zit ik op mijn favoriete plek achterhuis. Het is nu een 2 maanden geleden dat wij het intensieve gesprek met mijn pijnarts hebben gehad, een gesprek welke je nog niet op je 45ste wilt hebben. Je wilt niet horen dat er aan de erge hoofdpijn niets meer te doen is. Nu na 2 maanden weet ik er nog steeds niet mee om te gaan, omdat het nogal wat is wanneer een pijnarts tegen je zegt dat hij alles voor je heeft gedaan wat hij kon doen. En dat je dan maar moet gaan nadenken over hoe nu verder.

Ga maar eens na wanneer je zelf hoofdpijn hebt, want zelfs het vogelgefluit vind ik niets qua gehoor aan mijn hoofd. Dus je zult begrijpen dat de meeste mensen hier nog niet eens 10 minuten mee willen of kunnen leven. En dus, hoe moet ik er dan mee omgaan?

Wanneer-alle-hoop-lijkt-verloren

Nog steeds heb ik hier niet het antwoord op. En na de eerste weken knap verdrietig te zijn geweest, ben ik doorgegaan op de automatische piloot. Waarbij op en af het verdriet weer terug komt van niet te weten hoe hier mee om te gaan. En eigenlijk kan ik er nog steeds niet bij dat er niet een dokter in de wereld is welke mij zou kunnen helpen de hoofdpijn iets dragelijker te maken.

Hierbij komt dat er niet alleen de hoofdpijn is, maar dat ik over het hele lichaam pijn heb, plus dat de blaasspieren niet goed werken. En als je mij vraagt wat ik het aller liefste iets minder zou willen hebben, dan is dit uiteraard de hoofpijn, de enorm verkrampte spieren in mijn billen, en dat de blaaspieren weer goed werken. De hoofdpijn is nummer 1 waar ik graag een wondertje van iets minder voor zou willen hebben. Omdat de hoofdpijn mij zo veel meer beperkt, in zoveel opzichten. Ik bedoel, 5 mei was hier het bevrijdingsfeest, wat ik leuk had gevonden, maar ik niet aan het hoofd kan verdragen. In juni zijn er hier dorpsfeesten, en ik ben ook een gezelligheid mens en zou graag naar de dorpsfeesten gaan. Maar ook dit wordt mij ontnomen. En dus gaat iedereen behalve mij er naar toe. Ook een simpele verjaardag is in bepaalde gevallen al niet mogelijk, omdat sommige ruimtes te klein zijn waardoor het voor mij als een kippenhok voelt. Dus als ik al naar een verjaardag ga welke wel ruimte bied, kost dit mij dit al de grootste moeite, waardoor ik de oordoppen dan in doe. Zelfs ons eigen verjaardag hebben we klein moeten houden omdat ik de vele mensen binnen in huis niet kan verdragen, en dan stel je het maar uit in de hoop op mooi weer zodat je het hopelijk buiten kan houden. En zo kan ik wel even doorgaan, waardoor het leven wel klein word.

Wat ben je sterk om te zeggen ik kan niet meer

In de 25 jaar dat ik nu ziek ben heb ik mij heus wel leren vermaken, maar nu ik pijn van top tot teen heb wordt het wel heel erg moeilijk. Moeilijk omdat mijn leven zo beperkt is, en moeilijk om mij ergens bij aan te sluiten waardoor het leven weer wat leuker zou kunnen worden.

Ik geloof dat met deze hoofdpijn en hierbij dat er niets meer aan te doen is, wel de zwaarste dobber is waarmee ik ooit gevist heb. Maar ooit zal deze dobber toch eens onder gaan en zal ik beet hebben in de zin van dat er toch een arts is welke iets voor mijn hoofdpijn kan doen?

Verder weet ik het even niet meer. Maar ik ga door en wil nog niet opgeven wat dus betekend dat ik blijf zoeken, maar ik leef per dag. Waarbij ik de lieve mensen om mij heen zo waardeer, en enorm van hou 

We still hope

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

5 thoughts on “Ik geef niet op, en blijf zoeken, maar ik leef per dag”