iemand welke de stilte in je stem hoort is degene om toe te laten in je hart

Mijn laatste blog is al weer lange tijd geleden, en op één of andere manier heb ik gewoon de fut bijna niet om te schrijven. En misschien ook wel niet de durf om te schrijven. Niet de durf om te schrijven omdat de positieve ik eigenlijk al lange tijd er niet meer is, maar ik dit vooral niet wil laten zien! Maar zomaar in eens krijg ik de ingeving waarin ik dacht, waarom kan ik hier eigenlijk niet over schrijven? Als ik er niet over schrijf zullen de mensen om mij heen het ook niet begrijpen. Maar sommige mensen denken er ook anders over, want moet een ander wel begrijpen waarom je wat stiller bent, en waarom het niet lekker gaat?

We leven in een wereld waarin alles maar positief moet zijn

Ik begrijp nu ook dat ik lekker vaag ben, en niet duidelijk omschrijf wat er nu eigenlijk wel aan de hand is. Want ja, eigenlijk is dit tegenwoordig in deze maatschappij een taboe om hiermee vooruit te komen. We leven in een wereld waarin alles maar positief moet zijn, en in een wereld waarin je ook altijd maar door moet gaan, en vooral niet laten blijken dat het niet zo lekker gaat.

Maar als je dit niet eerlijk verteld, hoe kunnen mensen dit dan aan de buitenkant zien? Want dit is ook nog eens de valkuil, dat niemand het aan de buitenkant ziet. Je laat vooral je glimlach zien, en je bent heel goed in het verbloemen van hoe jij je werkelijk voelt. Omdat een ieder vooral aan de buitenkant laat zien hoe goed het gaat, terwijl dit werkelijk niet zo is.

Zelfs de zon welke normaal gesproken weer een échte lach op je gezicht laat zien, krijgt het nu niet voor elkaar om deze échte lach op jou gezicht te laten zien. De wereld is grijs, omdat alles aan lichamelijke klachten te veel is, en er niets meer aan te doen is. Je hebt pijn van boven tot onder, en daarbij werkt een bepaald orgaan in je lichaam ook al niet meer, en er is niet een arts welke mij meer kan helpen. Waardoor je meer en meer naar onderen glijd. Omdat de erge hoofdpijn te veel is bovenop alle andere pijn welke je eerst nog aardig kon accepteren.

Maar nee, vooral het niet laten merken. Want we leven toch in een positieve wereld waarin dit niet mag worden gezien? Er heerst nog steeds een taboe op voor mijn gevoel, waardoor je nog vaster komt te zitten.

Ik probeer echt door te gaan, en hiernaast probeer ik dagelijks afleiding te zoeken. Maar voor mijn gevoel draaf ik maar door, om vooral maar positief over te komen bij de ander. Telkens probeer ik nog steeds mijn hoofd boven water te houden, en probeer ik nog steeds om door te gaan. Ondanks dat de opties in mijn vorige blog lijken te zijn verdwenen, en kan niemand meer iets doen om de lichamelijke klachten van top tot teen te verbeteren. Vooral de erge hoofdpijn kan ik niet goed mee om gaan, en is het dagelijks een strijd om de dag door te komen. Maar dit is lijkt mij zo toe ook niet gek, want zelfs voor een gezond mens is een kwartier erge hoofdpijn al te veel.

Gelukkig is onze huisarts ons tot grote steun, en komt hij om de zoveel weken bij mij thuis. En ook is natuurlijk mijn lieve grote zus mij tot steun geweest, welke mij door en door kent en het al lang had gezien, en dan even een goed gesprek met mij heeft. En hier treffen we het dan ook maar enorm mee! 

Stap 1 is nu gezet, door eerlijk te vertellen dat het even niet gaat hoe ik het graag zou willen zien, en meer wil ik er ook niet over kwijt. Met de tijd zal de positieve ik vast wel weer verschijnen. “Of zoals Marco Borsato wel zal zingen, “Het komt allemaal goed, wacht nu maar af wat de tijd met je doet” Maar “Geef het een beetje tijd”

 

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

7 gedachten over “iemand welke de stilte in je stem hoort is degene om toe te laten in je hart”