Hoe ga je hier mee om?

Het blijft de gouden vraag, een goede vraag, hoe ga je om met zo veel pijn?
Of juist het tegenovergestelde. Je ziet er goed uit! Dus het gaat beter?

Allebei vragen waar je soms niet 1,2,3, een antwoord op hebt. Of trouwens, eerlijk gezegd? Heb ik op de 2e vraag nog steeds geen pasklaar antwoord, en meestal denk ik dan ook….laat maar! Maar misschien hebben jullie op de 2e vraag een antwoord? Meld het alstublieft in een reactie hier onder. Gisteren kreeg ik zelf het bericht dat door het simpele ongelukje als tegen de kachel aan rijden mijn leven op dit moment wéér veranderd. Wéér een behandeling, wéér afwachten hoe dit aanslaat, wéér CRPS welke toeslaat. Elke keer denk je als je een betere periode hebt, als ik er weer iets bij krijg, dan kan ik dit niet aan. Maar je krijgt het bericht dat CRPS wéér heeft toegeslagen, en je wordt weer teleurgesteld, weer even het vertrouwen kwijt in je eigen lichaam. Ik was zo goed op weg! En verdomme, zo ik vloek even, gaat het weer mis. Gelukkig is het niet actieve CRPS, maar wel wéér CRPS in mijn zenuwstelsel wat haar eigen weg gaat leiden! Nu kan ik denken, ik kan dit niet meer. Máár dit kan ik wel denken, maar ik heb zoveel om voor te gaan, zoveel om te geven, zo veel mensen om mij heen welke om mij geven, én juist daarvoor ga ik door. En natuurlijk had ik gisteren én ook nu nog vandaag, een shit dag. (Zoals de jeugd het zo mooi noemt) Maar ik probeer er op een gegeven moment, ook al kost het mij een aantal dagen, wel weer het beste van te maken! Ik heb toch niet voor niets zo’n lieve man om voor te gaan! Zo’n lieve familie om er voor te gaan! Prachtige vrienden om er voor te gaan! En dus, ik ‘moet’!

De laatste tijd ging en ga ik écht te hard van stapel, en hierdoor is dat minuscule ongelukje ook gebeurd, en dus moest er hulp voor worden gezocht. En dankzij mijn pijnarts heb ik nu goede hulp! Natuurlijk was ik wel diegene welke het zelf heeft aangegeven. Want als ik het zelf niet aangeef raak ik alleen maar dieper in de….shit. En natuurlijk heeft het niet altijd zin om zeg maar ‘achteraf een koe in het achterwerk te kijken’, maar in dit geval moest het wel even! Al moet ik eerlijk zijn, ik had ook lieve mensen om mij heen welke mij geholpen hebben het zo te zien, door te zeggen dat het zo echt niet verder kon gaan! Dus wat ik hiermee wil zeggen is, onderneem zelf stappen, om toch weer enigszins je leven weer iets op orde te krijgen. Ook al blijft de pijn altijd nog een dikke 6 of 7. Die 4 punten er af is altijd weer een stapje vooruit. Ik kwam er op om dit te schrijven door een video op youtube. Ik kan mij wel vinden in bepaalde onderwerpen, want ik ben ook een keer flink overspannen geweest. En toen kreeg ik van mijn huisarts hele goede hulp! Ik ontken ook niet dat ik ook wel eens denk, en gedacht heb, jeetje als de CRPS nog verder gaat wil ik niet verder. Toch ik ging verder, én ik ga verder! Want je moet, niet alleen voor je zelf, maar ook voor de lieve mensen om je heen.

Er zijn dan ook 6 punten welke ik héél goede punten vind. En dit zijn de volgende punten.

1. Wat doe je zelf wanneer de pijn heel erg is?
Zoek iets wat je afleiding kan geven, of iets wat je relaxt. Zoals een goed boek of een warm bad.

2. Zoek mensen welke je af kunnen leiden.
Een goede vriendin, of een lieve zus. En vraag bijvoorbeeld, zullen we samen een film kijken?

3. Denk niet dat iedereen zal begrijpen wat CRPS is! Ze zullen antwoorden: ik heb de zelfde pijn gehad, of: ja ik heb ook een operatie gehad….Maar dit is niet het zelfde! Zij hebben niet 24 uur per dag erge pijn, zij hadden niet CRPS. Dus denk niet dat ze CRPS begrijpen, want dit is heel moeilijk te begrijpen!

4. Zoek mensen welke jou er mee kunnen helpen om te gaan, dit is voor elke CRPS patiënt weer anders.
Je therapeut, of de CRPS vereniging?

5. Bedenk wie bel je wanneer je er echt helemaal door heen zit?

6. En als laatste, als er geen andere oplossing is?
Zoek hulp! Je huisarts, je pijnarts, enzovoort.

Kortom, heb je gereedschapskist klaar wanneer je echt heel veel pijn hebt!

Én natuurlijk ben ik geen therapeut! Maar ik ben wel diegene welke óók met CRPS om moet gaan. Dus misschien, heel misschien, heb je iets aan mijn verhaal hier boven.

De hele video hier onder heeft mij in ieder geval wel de ogen doen openen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

One thought on “Hoe ga je hier mee om?”