Het is wel erg veel – Maar dan toch een geniet moment

 
Ik weet niet eens waar ik moet beginnen, want hoe moet je beginnen wanneer jij jezelf zo voelt van binnen dat je het niet eens kan beschrijven? Het afgelopen jaar is als een rollercoaster gegaan, of beter gezegd een hollercoaster. Van de bekkenbodemspieren en blaasspieren aangetast door het zenuwstelsel, tot een Gordelroos welke 3 keer achter elkaar opdook in mijn lichaam, waarna de erge hoofdpijn bleef. Twee enorm ingrijpende gebeurtenissen, waardoor je eerst een enorm gevecht moet leveren om er uit te komen of beter gezegd er vanaf te komen. En dit gevecht nu lijkt te eindigen in een hopeloos einde.

Gisteren is ook de medicatie voor de blaasspieren omhoog gegaan, dit omdat ik overdag ook meer en meer problemen hiermee kreeg. De afgelopen weken in de aanloop naar het toch eerst maar weer ophogen van de medicatie, gingen er ook andere gedachten door mij heen omdat ik het zat ben om ’s nachts ook nog hulpmiddelen te moeten gebruiken. 

Een dik jaar geleden is mij door de arts verteld dat Botox in zulke situaties goed kan helpen, maar er werd ook bij verteld dat door de Botox 1 op de 10 mensen de situatie juist de andere kant opgaat, de verkeerde kant, waardoor je verergering van deze klachten krijgt. Toen vonden wij 1 op 10 mensen best erg veel. Maar nu na een dik jaar aanmodderen, een jaar waarin ook nog mijn vrouwelijkheid werd aangetast. Ben ik dit ook zo enorm zat, dat de gedachten nu gaan om ook hier toch wat aan te doen d.m.v. het inspuiten van de Botox. 

Maar eerst het andere grote probleem van zware hoofdpijn maar bespreken met mijn arts, of eigenlijk het complete plaatje, want ik kan niet alles tegelijk. En er is zo veel, zo veel, dat mijn gedachten soms rond tollen met HOE moet ik in de vredesnaam hiermee omgaan. De erge hoofdpijn beperkt mijn leven zo veel meer!

Om toch nog enige zelfvoldoening te krijgen, en bovenal afleiding te hebben, ben ik weer met de cursus begonnen. Sommige mensen vinden dit knap, en soms krijg ik de goed bedoelde vraag: hoe kan je dit er bij doen? Mijn eerste antwoord was; ja, wat moet ik dan, voor mij uit staren? Dit helpt mij ook niet. Dan lijkt het mij beter om af en toe aan de cursus te werken, ook al doe ik soms 3 a 4 weken over 1 les, het geeft toch voldoening. En bovenal ook een trots gevoel wanneer er een dikke 10 boven mijn huiswerkopdracht staat! 

Maar ondanks alle afleiding welke ik gezocht heb, voel ik mij toch rot omdat de hoofdpijn er doorheen boort, en ik niet zie HOE hier mee om te gaan! Of met de vraag rond tol, wat te doen, en hoe nu verder. Want ik vindt het zo verdomd moeilijk om zo op deze manier hier mee om te gaan.

De klok slaat in de huiskamer, en ik krimp in één omdat die ene slag voor mijn hoofd al te veel is.
Was er maar iemand, iemand op de wereld welke mij kon helpen.

Je hoeft echt niet te reageren, maar het gaat mij er om dat ik ten eerste mijn hart weer een beetje leger heb met mijn gevoel te verschuiven op papier. En jij daar aan de andere kant van het beeldscherm een beetje snapt waarom ik minder aanwezig ben, en ik nu niet zo heel erg lekker in mijn vel zit. 

Maar weet je wat het mooie in het leven toch ondanks alles is? Dat onze ene tante zegger met haar vriend vanaf hun vakantieadres ons op de hoogte hielden hoe het hun verging, en wij de prachtigste foto’s kregen toegestuurd! De andere tante zegger zaterdag gezellig hier bij ons blijft slapen 🙂 En nu net wordt ik gebeld door weer een andere tante zegger dat zij en haar vriend voor het vaarbewijs zijn geslaagd, hoe mooi is dit 🙂

Met toch een glimlach eindig ik deze blog, dankbaar dat onze tante zeggers in ons leven ook weer een geniet moment maken.

 

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Een gedachte over “Het is wel erg veel – Maar dan toch een geniet moment”