CRPS Gedichten

50 berichten

Hier vindt je eigen geschreven gedichten, of gedichten welke ik mooi vind.

Yn dyn hert dêr sit in krêft

Op Facebook vond ik dit mooie Friese gedicht, geschreven door Jan van der Meer. Een gedicht welke zeker de laatste weken echt bij mij past. Want ook al ben ik natuurlijk nog niet over dit nare bericht heen, het zijn wel de mensen om mij heen welke mij de kracht geven om door te gaan. En precies dit verteld dit mooie onderstaande gedicht.

 

Yn dyn hert dêr sit in krêft

Yn dien hert sit een kreft

Wanneer de hoop is verloren

Wanneer de hoop is verloren
Wat is er dan nog wel?
Iets waar je bijna mee bent geboren
Alles is in een gesprek verdwenen, in een tel.

Zonder hoop is er geen leven
Zonder hoop geen gevecht
Zonder hoop begin ik te beven
Zonder hoop is alles gezegd

Hoe moet ik nu nog verder gaan?
Verder zonder gevecht
Hoe moet ik in het leven staan,
Wanneer alles is gezegd.

 

Geschreven door Carpe diem

Wanneer-alle-hoop-lijkt-verloren

Soms moet je sterk zijn

Soms moet je sterk zijn
omdat je het liefst op wilt geven
Want er is niet meer een medicijn

Het jaar van gevecht
is dan te veel
Ondanks dat ik mijn grens heb verlegd

Een ander gevecht komt vast weer te boven
ik krijg vast weer kracht
Door te geloven

Door te geloven
in mij zelf
Want ooit kwam ik dit eerder te boven

Ook al zie ik het nu niet in
ik krijg weer de kracht
van binnen in.

 

 

De weg van mijn CRPS in een gedicht

Een val in het najaar, een operatie in het voorjaar,
de pijn, het begon zo vreemd en in eens was het daar
Erge pijn, warm, gloeiend heet,
moeilijk te omschrijven, niemand die het weet.
Knellend, het gevoel of knapt mijn been uit elkaar,
niet een arts begrijpt me, zo’n gevoel, zo onbereikbaar!
Toch door gaan, vooral doorgaan,
ook al kan ik de pijn niet meer uitstaan.
Hopen dat de pijn over gaat, vooral blijven hopen,
en dan eindelijk na 2 jaar gaan de ogen van de arts open.
De diagnose Posttraumatische dystrofie word gesteld,
dan begint het gevecht pas echt word mij door de arts verteld.
Een infuus met morfine, elke dag fysio, en zo ga ik maar door,
tot ik weer echt ga belasten, en weer van de Dystrofie verloor.
Weer opstaan, nu medicatie, blokkades, dit moet het zijn,
maar zo dacht niet de intens diepe pijn.
Een revalidatie van 10 weken, kijk het lukt mij wel,
eerst vooruitgang, maar later een boze droom, een hel.
Want de intens diepe pijn kroop omhoog,
“nee je moet doorgaan”, maar de uitkomst was niet wat er om loog.
Begin 1998 kreeg ik over heel mijn lichaam intens diepe pijn,
als of het een boze droom zou zijn.
Daarna nog jaren moeten vechten voor de echte diagnose kwam,
in 2002 de harde woorden: CRPS over je hele lichaam, BAM!
Nu niet denken dat ik ophield, nee ik ging door,
want elke nieuwe therapie daar ga je voor.
Het kost bergen energie, ja dat wel,
en soms bij tijden is het een hel!
Maar samen met de mensen om je heen ga je er voor,
elk klein stapje, bergen en dalen, je moet door.
Zo leer je ook te genieten van de kleine dingen in het leven,
voor anderen gewoon, voor ons een genietmoment, voor even.
Want echt CRPS is grillig, en gaat voor sommige patiënten door,
daarom zeg ik tegen jou, Carpe Diem en ga er voor!

Herken je deze klachten?
dan zou ik niet langer wachten.
Ook al lijkt het iets aparts,
kom voor je zelf op, en ga naar je huisarts!
Blijf zeker niet langer in ongewis,
Want hoe sneller je er bij bent, hoe beter dat het is!

De kracht vindt ik terug om mij heen

Soms moet je sterk zijn
wanneer je het liefst op wilt geven
Omdat je het niet ziet zittten om zo te leven 

Een jaar van gevecht
was al  te veel
Lichamelijk, geestelijk, en emotioneel 

Mijn gevecht komt vast weer boven
want ik krijg weer kracht
Door te geloven

Door te geloven
in mij zelf
Want ooit kwam ik eerder dit te boven

Ook al zie ik het nu niet in
ik krijg vast weer de kracht
van binnen in

De kracht vindt ik terug om mij heen
en ga ik door het diepe dal
En vindt het terug bij jou in het heelal

Marco Borsato – Kleine oneindigheid 

 

Jij bent jij, je mag er zijn!

Wanneer je word gevangen
door zenuwpijn overal
Dan is daar het verlangen
om te ontsnappen uit dit dal

Je vecht voor verbetering, soms meer dan 6 maand
de hoop neemt het over, op naar een jaar
De mensen om je heen, houden je dan staand
want inzien dat de pijn dan blijft, valt je erg zwaar

Het is toch ook niet te bevatten
hoe je het ook omschrijft
Toch moet je dan samenvatten
dat het de pijn is welke blijft

Voor omstanders is ook nog eens de gedachte heel simpel
‘want de medische wetenschap gaat toch door?’
Ze veroordelen je zonder vlag of winpel
en met een half luisterend oor

Ze snappen er dan ook niets van,
en gaan aan je voorbij
En dus echte vrienden zijn het niet dan
ze passen niet meer bij mij

De mensen dan dichtbij je, blijven dan bestaan
ze zien je als persoon
En blijven met je begaan
ook zeggen ze dan zachtjes in fluistertoon

Jij bent jij, een lief persoon,
ik hou van je zoals je altijd was
gewoon zoals je nu nog steeds bent, gewoon

En samen vechten we door,
voor een beetje minder pijn,
want jij bent jij, en je mag er zijn

Jij bent jij, je mag er zijn! 

Houd me vast

Als ik niet slapen kan
in eindeloze nachten.
Als ik niet meer verder kan,
moe van het lange wachten,
verlangend naar een teken van jou.
Houd me in gedachten vast.

Als ik zelfs geen hoop meer heb,
bang voor de morgen,
eigenlijk zo niet verder wil,
verkrampt van alle zorgen.
Houd me dan vast.

Wanneer ik dreig te verzinken,
als in een groot moeras,
en kijk naar het schameler restant,
van dat wat eens mijn leven was.
Houd me dan vast.

Als ik de verkeerde keuze heb gemaakt
en zonder het te weten
jou in het diepst van je hart heb geraakt,
laat me nooit meer los, maar,
Houd me vast.

Want jij bent voor mij dierbaar en betekend zo veel,
zonder jou zou ik alles niet kunnen,
want jij bestaat in mijn hart voor een heel groot deel.

Dus kom hier en houd mij vast,
want jij bent mijn geniet moment,
welke mij elke keer weer verrast! ♥ 

Opstaan tegen chronische zenuwpijn!

 

Pijn, erg veel pijn, en ik beken; ik kan het nu niet aan,
maar ik moet door, voor mijzelf en mijn omgeving,
opstaan!

Opstaan tegen chronische zenuwpijn,
opstaan, onderzoeken en vinden
welke oorzaken er zijn.

Arts en patiënt de koppen bij elkaar,
opstaan tegen al die ziekten met zenuwpijn,
opstaan tegen chronische pijn met mekaar!

Intussen kan ik alleen nog zeggen; 
Hou vol, hou vast,
Er is altijd nog m’n arm die om je heen past
En altijd nog m’n schouder die je recht houdt
Al is het maar voor even.
Al is het maar voor even.

 

Neem elke dag heel even tijd om van iets kleins te genieten

Toen de Dystrofie in 1 been kwam,
heb ik gelukkig niet geweten
dat de Dystrofie mijn hele lichaam nam.
Bij elke achteruitgang dacht ik steeds weer,
nu kan het toch niet erger?
Maar stukje bij beetje nam je steeds meer.
Elke keer dacht ik voor even, hier kan ik niet mee leven,
waar door ik neigde op te geven.
Ik kan niet meer, maar ik moet door,
I keap my head up; en ga er voor.
Nu 23 jaar verder zit je ook nog in mijn hoofd,
waardoor je het vertrouwen in je lichaam kwijt raakt
En je er niet meer in geloofd.
Stapje voor stapje moet ik leren,
ook dit wéér te accepteren.
Het is een gevecht met mijn lichaam en geest,
waar ik echt wel door heen kom, ik ben hier eerder geweest.
Ik kom er echt wel, dit is een feit,
maar geef het een beetje tijd.

Deze strijd zal ik winnen,
en langzaam aan zal ik weer beginnen.
Te genieten van de kleine dingen van het leven,
de kleine dingen welke er voor zorgen
dat ik niet op zal geven.
En weet je wat ik eigenlijk nog niet zag?
is dat ik elke avond toch kijk,
naar waar ik van genoten heb die dag!